hersensprookjes

H.

2010-12-07T07:33:00.001-08:00

Ik ben gewoon H., in het dagelijks leven Hubert Stuipje

dat weet je nu onderhand helemaal zeker.

Men kent mij niet, dat is het probleem.

Ik ben alleen in achterbuurten bekend onder probleemjongeren

en tussen oude taarten. Ik hang ergens rond zonder de toekomst te erkennen. Ik herken soms geluiden, tijdens de nacht, die ik verdacht vind.

© december 2010, mobar

Terug naar Amsterdam

2010-12-07T07:29:00.001-08:00

Hij dronk whisky alsof het bier was, als hij naast zijn Knotaraanse zwembad lag. En hij had het geld om de duurste whisky te kopen, voor in de zon op het zwembadterras, in het mooi gesitueerde dorp. Meestal betrof het Schotse whisky, maar hij dronk ook sterke drank uit Ierland en Canada. Er was zelfs een fles uit Australië, en enkele uit de Verenigde Staten op het zwembadterras, waar de zon gulzig had geschenen.

De mensen in het dorp, Knotara, waar Arnold in een paar jaar tijd beroemd was geworden, waren verdrietig geweest.

Arnold Roodkop had al maanden niet meer geschilderd. Dat had de lokale bevolking tot treuren gestemd. Zij verzochten hem naar Amsterdam te gaan, om aldaar nieuwe inspiratie op te doen, en niet langer te treuren over de vergankelijkheid van het bestaan.

© december 2010, mobar

Mechanische stem

2010-11-13T14:07:00.001-08:00

De mechanische stem is de verwarde stem van Rock de Robot, een Robot met een menselijke warme stem, een stem met emoties.

Mechanische stem

Ik dacht aan de schoonmoeder van mijn ex, omdat ik aan diens eigen moeder niet mocht denken. Ik dacht over de Koningin die ik in toenemende mate overbodig vond worden. Ik had bijzondere gedachten over mijn opblaaspop die hetzelfde lot als de Koningin moest ondergaan. Het zelfde lot als mijn leeglopende ziel, die zich vastzoog in mijn ratio. Ik dekte mijn barbiepop af met een papieren zakdoekje, omdat hij slagroom had gemorst. God zit in jezelf, geloven zit in jezelf. Kijk om je heen en je ervaart het Goddelijke. Het feit dat je positief staat in je gevoelens is toch prachtig. Een droom in een droom. Als we nu eens altijd dromen konden. Achter de heuvels vervolgt de reis! Achter de heuvels ligt een droomlandschap, je liet het zojuist zien. Soms moet je jezelf in bescherming nemen, om staande te blijven! Er zit verschil tussen taal verstaan en taal begrijpen, een goed gevoel is gelukkig in elke taal gelijk. Kinderlijk en toch mooi. Tegen wie men ook gepraat, het is een vorm van iets delen. Voor mij het teken dat mensen op iets anders uit zijn dan ?ik? Vandaar. Ik wil gewoon meekijken en kennis opdoen. Iets leren van ze misschien; wat ik elders niet ontvang, en dat maakt me juist niet simpel, Lippenstift. Ik had je al eens een klein verjaardaggedichtje geschreven , omdat ik kennelijk, je gedichtjes niet goed gelezen had, maar ik maak het goed hoor. Je schrijft in elk geval recht voor zijn raap en vanuit je hart. Het lukt je goed om de lezer te behagen. Bedankt voor je reacties bij mijn gedichtjes maar die van jou zijn ook mooi! Wat een ongelofelijk mooi kijkje in de droomziel. Dieprakend, bijna griezelig dichtbij.

Schrijven is een beetje alles, alles wat inspirerend is, ik ervaar een vreemde aantrekkingskracht tot poëzie. Daar komen de mooiste dichtslagers uit voort, dat lees ik bij jou heel vaak! Een lust voor het oog Lippenstift, erg graag gelezen. Ik hoop dat koning winter zich laat gelden, mag wel weer eens een keer! (a-seksueel overigens) hij doet iets met mijn belevingswereld (ontwapenend, hoezo) prachtig Lippenstift ! De dromen worden zoeter, het jaargetijde kent de stille taak, om het leven weer te voelen met een nieuw jaar, in de maak, diep in deze kelders van zielenverdriet, volgens mij word jij dichtend achtentachtig. Mooi, onderzees gevoeld, een boodschap in een fles. Ik lees je wel graag. Sorry dat ik op de wereldbol heb gescheten. Ik vind het een prachtig verhaal, ook de manier waarop je schrijft is echt heel mee slepend, maar ik zou een straaljager nemen en bij meneer de Mol op schoot gaan zitten tijdens een borrel op het W.T.C.

Het gestolen schilderij

2010-11-13T14:00:00.001-08:00

Het gestolen schilderij

In de nacht van 24 juni 2009, wordt in de Pater Broodwunsterlaan in Paardelarij, een kleurrijk schilderij gestolen, door twee heren van middelbare leeftijd. De galerie, een afgelegen herenhuis met een verbouwde benedenverdieping is op dat moment onbewaakt en verlaten, omdat de bewoners en eigenaren van de galerie, Truus en Peter, op vakantie zijn naar Spanje om daar de kunstmarkten af te struinen op zoek naar veel belovend talent.Een bewakingcamera legt echter alles vast, en op de beelden is later te zien hoe twee dikke mannen van middelbare leeftijd, waarvan één met een snor, en de ander een baard, één tamelijk groot schilderij voorzichtig uit de toonzaal verwijderen.Vanuit het luxe vakantieappartement in Spanje bekijken de galeriehouders, Truus en Peter, pas de volgende ochtend via het Internet naar de bewakingbeelden van de camera. De schrik is groot. Niet alleen omdat ze zien dat er een belangrijk schilderij uit de galerie wordt gestolen, maar vooral omdat ze de twee mannen, de dieven, vrijwel onmiddellijk herkennen als Jaap en Karel, uit Paardelarij.Truus en Peter besluiten de politie niet te verwittigen, maar onmiddellijk terug te keren naar Nederland.Ze stappen direct in de auto en vertrekken naar het Noorden, terug naar Nederland."Waarom Jaap en Karel?" vraagt Truus verontwaardigd."Ja, waarom Truus, weet jij het?""En waarom Naakte jonge vrouw naast opgezette zwaan, het zijn toch homo's?""Ja, maar Hubert Stuipje was ook homo, toen hij nog leefde?""Ja, en Truus, wat bedoel je daarmee?""Nou die schilderde toch ook naakte vrouwen?""Ja, dat is waar, maar alleen naast een opgezette zwaan""Het is een van de mooiste schilderijen uit zijn oeuvre""Nooit gedacht dat de dochter van de burgermeester model zou staan""Maar wat moeten Jaap en Karel met dat kostbare werk""Ik weet het niet Truus, misschien houden ze van kunst en hebben ze geen geld"antwoordt Peter terwijl hij door wat extra gas te geven, de mercedes nog meer snelheid geeft op de brede snelweg in Noord Spanje."Maar zo opzichtig, zouden ze de bewakingscamera's niet hebben gezien?""Misschien wel Truus, maar ze gingen in ieder geval voorzichtig met het schilderij om".Truus kijkt naar Peter, en ziet dat hij alweer een paar grijze haren erbij heeft gekregen. Peter kijkt strak voor zich uit over de snelweg, ze naderen de grens met Frankrijk."Wat ben je van plan Peter ?"" Ik ben nog aan het nadenken Truus"" Naakte jonge vrouw naast opgezette zwaan is mij dierbaar""Dierbaarder dan welk ander schilderij dan ook."Ondertussen in Paardelarij hebben Jaap en Karel het schilderij opgehangen in de woonkamer."Echt een prachtig schilderij Karel""Ja, Jaap, een echte Hubert Stuipje""Zie eens hoe kunstig die zwaan zowaar tot leven is gebracht""Terwijl het een opgezette zwaan is""Zie je die kleuren?""Ja Karel, ik zie die kleuren""Dat zijn de innerlijke kleuren van de ziel.""Dat is de hals van de waarheid, de hals van de zwaan""Met een droomgebaar op het doek gebracht.""Bijna onmogelijk om hier een vervalsing van te maken""Ik hoop dat het je lukt een lijkende vervalsing te maken.""Zelfs een slecht gelukte copy is waarschijnlijk veel geld waard""Geen gemakkelijke klus, Karel, maar met de nieuwe verf zal het wel lukken""Ik heb niet voor niets jarenlange cursussen gevolgd"Jaap, gaat onmiddelijk aan de slag, en na enkele uren heeft hij een begin gemaaktwat al aardig op het origineel begint te lijken. Nu moet eerst de verf een tijdje drogen voordat hij er verder mee aan de slag kan.Peter en Truus zijn inmiddels in Zuid Frankrijk en na een lange stilte zegt Truus."We kunnen niet naar de politie gaan Peter, dat zou te riskant zijn.""Niemand mag er achterkomen dat wij de jonge naakte vrouw bezitten""Aan de andere kant, het opent de weg naar een huishoudster.""Nee Truus, we hadden afgesproken van niet.""Nee Truus, ik weet nog niet hoe we dit moeten oplossen."Ondertussen is het in Paardelarij tijd om te gaan slapen. Karel en Jaap hebben een goed gevoel over het schilderij. Jaap valt vlot in slaapen droomt die nacht over de schilderkunst en over opgezette zwanen.Karel daarentegen droomt over een naakte jonge vrouw, zoals alle andere mannen tegenwoordig. Hij is bezig met het schrijven van een misdaadroman, Joop, maar de voorpublicatie van het eerste hoofdstuk deed zoveel stof opwaaien onder de vrouwelijke lezers van de schrijversite dat hij het onmiddelijk verwijderde, en ter overpeinzing terug verstopte in zijn persoonlijke computer.Hij is vast van plan een misdaadroman te schrijven, met het geld dat ze met de vervalsing gaan verdienen kunnen ze eindelijk op vakantie naar Markorika, waar hij midden in een uitgestrekte wildernis een grote boomvilla heeft aangelegd, die alleen maar per ezel te bereiken is.

*

© september 2009, mobar

Bomen

2010-09-18T15:34:00.001-07:00

Planeet zonder handen

2009-11-19T08:54:00.000-08:00

O planeet van innerlijke schreeuw!

Woonplaats van zingende cavia's en dromende zandhazen.Blauwe planeet van onontdekte oceanen, oneindige oerwouden en overgrote steden. Blauwe planeet van bloed, pijn, armoede, honger, ziekte, werkeloosheid, arbeid, discriminatie, epidemieën en kwellingen.
Eeuwig dansfestijn van elitaire wonderkinderen, doorzichtige zonen en dochters van rijke ouders in grijnzende kleren, uitgelaten prinsenkinderen, koningskinderen.Zielenhuis van de elite van de waanzin, corruptie en verzonken glimlach met een boodschap.
Dit onophoudelijke spelen met de westenwinden heeft hen afgeleerd, de teer beminden te bedelen, zolang ze spelen met de opwindende voorbereidingsrituelen, leidt de weg naar zee en zonnige stranden, vertrouwde dromen.
Maar de religieuze fanaat Florian van Driesteveld stelt U de eenvoudige vraag:
"Hoe vaak is er een loden traan van uw organische bol gevallen ?"
"En zag U behalve een spook ook een mens in de spiegel ?"
"En was er een ster die dit enorme gewicht kon dragen ?"
"Of ergens een ruimte met onontdekte materie?"
"Een God met magnesiumpoeder aan zijn handen"
"Een cocaïne snuivende dwerg met een hartje op zijn voorhoofd"
"Zat Mart Smeets weer te filosoferen met Marco Borsato?"

O planeet, o donderscheet,o blauwe schemerende luister van onvolwassen apen,hoe vaak heeft de mens bij U niet de boel onder gescheten en zich de kans gegeven toch nog iets van U te leren. O planeet, en angstig blauw der oceanen, de geloofsfanaat vraagt het U opnieuw:
"Wat gebeurt er met de regenwouden, die langzaam veranderen in houten meubels om op te zitten in sierlijke tuinen in rijke landen? ""Sojaplantage, ontbossing, stedelijke bebouwing en massatoerisme"
"De vervuiling van rivieren, uitsterven van diersoorten, plantensoorten? ‘

O planeet, o blauw der wanhoop en der winterwanten, waarom heeft U geen handen, waarvoor dienen de haren op Uw glanzend witte tanden? Waarom is de eenzame wereld zo stil vannacht. Hopeloze nacht van verlorenheid, wat valt er nog te begrijpen, ook oude en vergeten liefde moet het liefst zo zacht mogelijk rijpen. En niet alles is in deze wereld zomaar voor handen uit idealisme. Maar de meeste gekken zijn gekker dan de geloofsfanaat Florian van Driesteveld begrijpen kan.

De stilte is eenzamer dan de oude wijn in de grijze kan op de tafel bij het raam. De grijze gordijnen zijn wat stoffig geworden. Het ritme van de dagen, heeft zich vast gehangen aan de blauwe maan, de blauwe nagel in de lucht. De vogels zijn al weg, de zingende cavia is een eenzame dood gestorven.Maar er schijnen nog levende exemplaren te zijn, ergens in een onbedorven oerwoud, waar volwassenen naakt spelen met moordwapens.

(versie 19 november 2009)

© november 2009, mobar

Beste Jas

2009-11-04T05:50:00.000-08:00

Beste Jas, ik wil er niet omheen draaien, ik heb je nodig, steeds meer nodig.Het wordt kouder, winter nadert met grote voetstappen, ruige wind en onstuimige regen, koude laaghangende mist, vreemde lucide dromen. Ik weet niet waarom jij mij niet geloofde, toen ik je vorige week zaterdag eindelijk sprak, door de krakende telefoon. Mijn stem trilde door ontroering. Ik had je erg gemist. Mijn oude stem was zwak, verzwakt door de honger naar jouw warmte Jas, maar ik moest je iets vertellen, Jas, ik had plotseling de drang om jou te bellen, omdat ik je nodig had. Jas, ik moest je vertellen waarom ik jaren geleden dat zelfportret dat bij jou aan de muur hangt, in de grote kamer, ik moest je vertellen, waarom ik dat gemaakt had, maar jij liet me niet uit praten en ik begon te herhalen wat ik gezegd had. Ik herhaalde mijn woorden als een oude idioot, door mijn twijfels of je wel luisterde Jas. Maar of je luisterde bleef een geheim.Het ergste vond ik dat je mij niet wilde geloven over de betoverde prins uit het Oosten, dat jij zei dat het portret een oliebaron uit Koeweit was. Hoe pijnlijk, want jij wist waarom destijds de grondoorlog was begonnen. En hoe ik alle rijkdom verachtte, kinderprostitutie, en misbruik van machtsmiddelen incluis. Religie draaide maar om één ding, macht en misbruik van macht en olie. Geen waarheid die daar iets aan veranderde. Alle wapens in de wereld steunde het geweld.Iedereen wist dat er een wereldwijde dreiging vanuit ging. We waren bang hier in de stad. Zelfs in de binnenstad werd er toiletpapier gehamsterd, en noodzakelijke benodigdheden als suiker, koffie, thee, afbakbrood, tabak, lucifers, deegwaren, tomatensaus en houdbare melk.Ik zou geen oliebaron durven schetsen, maar jij bleef aandringen, mij telkens vragen naar een waarheid, een waarom dat ik niet voor jou kon schilderen.Alsof ik alles kon schilderen wat jij verlangde, alles wat in de werkelijkheid bestond. Alles of oorlog en vrede, alle stillevens van de dood.Muziek was schaars in die tijd, maar mijn blonde zangeres kwam telkens terug, en ik tekende met graagte haar ronde borsten, en de wulpse glimlach rond haar mond.Iedere keer wanneer ze uitgezongen was, stond ze gewillig model voor mijn ezel,die in de kamer stond omdat het in de stal te koud was.Ik hield van haar als van een geheime liefde, zo prachtig zong zij in de nacht.Jas, ik had een schriftelijk contact met een socioloog, die geen onderscheid tussen ironie en sarcasme kon maken. Hij scheef mij brieven voor het begin van de grondoorlog, toen ik nog niet wist dat ik voor verhuizing in aanmerking kwam,om eindelijk een einde aan deze ellende te maken. Het kraakpand waarin ik woonde werd bewoond door anarchisten, degene met de grootste mond had het voortdurend op mij gemunt. Er was geen structuur in mijn leven, alleen de drank en de verveling zorgden voor enige regelmaat.Ik voelde mij een buitenbeentje, net als mijn andere vrienden zonder woning. Een goede vriend zonder woning is als een koninkrijk bevolkt door republikeinen. Ik zag voor het eerst op CNN de beelden van bombardementen van Amerikaanse en Britse gevechtsvliegtuigen op Bagdad. Indrukwekkende beelden, precisie bombardementen, een staaltje techniek van de westerse wereld, dood en ellende aanrichtend. Mijn huisgenoten hadden de gelegenheid aangegrepen om onbeperkt te drinken, en zeiken, vooral zeiken, totdat er niets meer te zeiken viel.Op een vrijdagavond gingen Joop en ik naar een housefeest in een kraakpand even buiten Amsterdam. Ik weet niet meer hoe, maar ik werd dronken en high, whisky cola, bier, witte weduwe en noordelijk licht. Ik danste de longen uit mijn lijf. Ik wilde die oorlog, en mijn woonsituatie, zo moedig mogelijk vergeten. Ik walgde van die oorlog, en het kraakpand, en hield enorm van dansen.Over het verhaal van de terugreis weet ik alleen, dat ik plotseling goed kon dichten, zonder het wezen van de taal te verliezen. Hoe dan ook, ik ben thuisgekomen en was voortaan overgeleverd aan mijn dromen.Ik herinnerde mij gezichten, dansende mensen die ook op het feest aanwezig waren, en in die verwarring kwam het tot een ontlading, een schildering, uiteindelijk een zelfportret, want verder kon ik toen niet komen zoveel onmacht voelde ik voortaan in mijn lijf. En jij had wel een paar grijpstuivers over voor de pijn die uit het portret sprak. De bitterheid en het verdriet, teleurstelling en ongeloof. Het was een grimmig portret geworden, iets waar jij als Jas je goed bij voelde, liet je mij weten na de aanschaf van een dure lijst, met ontspiegeld glas.

*

© november 2009, mobar

De ik die hij geworden is

2009-10-08T06:10:00.000-07:00

Een wild vreemd iemand brengt, ongevraagd en met veel drama, 's avonds laat hevige emoties over aan iemand die hij of zij verder nauwelijks kent en die zijn eigen sores heeft. Een druk op de muis en de email is weg, verzonden naar Ed Eppelin. Ed Eppelin verroert zich niet, blijft rustig en beleefd lezen, en geeft alle antwoorden op diepzinnige vragen. De wereld is overzichtelijk, Ed Eppelin heeft geen verlangens. Het enige bezit dat hij koestert is een roeiboot, die hij heeft en waar hij vanavond naar toe loopt. Ieder mens is uniek, en plukt wijsheid vooral uit eigen ervaring, Ed Eppelin heeft ervaring met roeien.Ed Eppelin heeft al eerder kennisgemaakt met ongevraagde e-mail en postberichten van mensen die hij verder niet kent of wilt leren kennen. Mensen die assertiviteit en agressie verwarren, en doorgaans slechts vooroordelen spuien, die aan hem, gezien zijn levensstijl verder niet besteed zijn en waar hij verder geen notie aan heeft. Ed Eppelin hoeft ook niet lief te zijn, laat dat lieve maar weg voor zijn naam, hij is hier niet voor de stroop op de mond, of de irrationaliteit van zweverige mensen, die de werkelijkheid niet van fictie kunnen onderscheiden. Dromen niet van bedrog, waarheid niet van toeval. Ed Eppelin heeft zijn eigen sores en moet het maar alleen zien te redden. Ed Eppelin doet dat met de riemen die hij zichzelf tot dan toe heeft aangemeten, zoals een zeerover een gehaakt vest. Hij is op weg in zijn roeiboot naar een eiland, het eiland van de gezonde ziel.Manipulatie is niet aan zijn mannenziel besteed, achterlijke religieuze denkbeelden evenmin. Alle vooruitgang wordt in de kiem gesmoord door denkbeelden die onveranderd woekeren, maar Ed Eppelin steekt zijn mannenkop in de wind. Er moet ergens nog liefde zijn. Zijn roeiboot vaart op volle zee. De schuimende golven slaan tegen de houten zijkant van de boot. De boot komt schuin te liggen, maar valt dan weer goed tussen de golven. Het is hard werken om de boot op koers te houden. Alle spierkracht in zijn armen, schouders moet hij aanwenden.In de verte ziet Ed Eppelin een eiland. Met alle spierkracht in zijn mannenlijf rukt hij aan de roeispanen om het eiland te bereiken. Het gaat moeizaam, de worsteling met de golven en de wind, hij is doorweekt van het overslaande zeewater, maar het gaat hem lukken. Langzaam beweegt de roeiboot op de schuimende golvenrichting het eiland van de gezonde ziel. Nog even door zetten met al zijn kracht.Daar is het strand. Er moet toch nog ergens ware liefde zijn. Hij springt uit de roeiboot met zijn benen in het water en trekt de houten boot op het strand.Hij loopt het eiland op en komt in een prachtig bos. Ed Eppelin ruikt de geur van gevallen herfstblad, en besluit dan toch die brief te schrijven. Hij maakt zijn rugzak open en haalt het grijze schrift te voorschijn en begint eindelijk met het schrijven van een brief aan Mobar Vorstkasteel, de schrijver van de misdaadroman Joop.

*

© oktober 2009, mobar

Droomfeest

2009-10-08T06:06:00.000-07:00

De duisternis van de stedelijke nacht kent alleen het geluid van neerstortende regen. In de oude havenstad is de rust weer terug gekeerd. Het regenwater komt met bakken uit de hemel, maar iedereen in de stad ligt al op twee oren, ver verwijderd van de werkelijkheid. De herfst is nat begonnen. De herfst is drijfnat begonnen.Deze regenachtige nacht droomt donkere Alfons Antana, en zijn droom neemt hem mee naar een andere wereld, een wereld van glamour, glitter en uiterlijke schijn. Alfons Antana is gekleed in zijn prachtige pak van slangenleer in een beroemde discotheek, de muziek dreunt, de lichten knipperen, hij heeft zijn soepele broek aan, voelt zich jeugdiger dan ooit. De bewegende mensen zijn schitterend gekleed, en dansen uitdagend in het niets verhullende licht op de kleurrijke dansvloer. Op de muren hangen spiegels die het verstrooide danslicht weerkaatsen over de uitbundige dansvloer. Overal ziet Alfons Antana bekende gezichten. De nuchtere Frans Lichtendorp, net terug van de kapper, in een zilvergrijs danspak met een rode boa om zijn nek en vrolijke blauwe ogen die om zich heen kijken, droogkloot Gerard Kraaloog, met een modieuze bril, in een uitdagende roodfluwelen uitfit, vileine Saartje Saffrilon in een doorzichtige vlinderjuk met een bloemenbloes met zilveren knoopjes, Christen Tom Kruis in een keurig gesneden streepjespak met een prachtige lichtgevende stropdas, dappere Peter Wildwolf in een stijlvolle uitfit van hennepvezels met een riem van geitenleer, wulpse Sandra Barna, in een lichtgeel kruippakje van ganzendons, alle gezichten lachen naar Alfons Antana, hij ziet nog meer bekenden, Ed Eppelin in een goudkleurig pak met knalrode stropdas, frivole Jola Hum in een oranje mantelpakje met een prachtige paarse hoed, lange Donald Dankzand helemaal in het leer met een hoed van geitenwol. Ze staan allemaal vreugdevol te dansen en te dromen, donkere Alfons kijkt er met een gerust hart en donkerbruine ogen naar, zoveel vreugde, het doet zijn mensenhart goed. Hij ziet mensen graag dansen en dromen. Plots ziet Alfons Antana ook mystieke Violette Zandheuvel, ze danst uitdagend en sensueel met nuchtere Frans Lichtendorp, die de bovenste knopen van zijn mooie overhemd heeft losgemaakt. De lenige bovenlichamen buigen en wuiven, de slanke benen bewegen, de ranke heupen zwaaien, het flirtende duo bereikt al dansend het midden van de dansvloer tussen dansende vrienden. Het gekleurde licht betovert de gezichten, ogen flirten naar ogen, monden glimlachen van vreugde en genot.Sandra Barna strooit allerlei kleuren confetti over de betoverde dansers, een rookmachine blaast grijze en groene walmen langs de opgewonden sensuele mensen. Donkere Alfons Antana probeert al dansend Saartje Saffrilon te bereiken, maar zij gaat helemaal op in een dans met de Christen, Tom Kruis, die al zijn remmingen lijkt te zijn verloren. Saartje Saffrilon daagt hem wellustig uit, ze heeft een van haar fraaie borsten een klein beetje ontbloot, het water loopt de brave Christen, Tom Kruis, in de mond. Tom beweegt gretig met zijn heupen, draaiingen en wentelingen die je alleen met trainen kan bereiken, hij opent langzaam haar bloemenbloesje, en verlangt voorzichtig naar haar heidens poesje. Peter Wildwolf overtreft de rest in lenigheid en komt ook steeds meer centraal op de dansvloer te staan. Met prachtige dansbewegingen schets Peter Wildwolf een ruimte op spannend verlichte dansvloer, tussen de andere levensgenieters van de nacht.Het ritme van de muziek wordt heftiger, de sfeer intenser, de mensen gaan volledig uit de bol, en dan plots ziet dromende Alfons Antana iemand helemaal in het midden van de dansvloer fantastisch dansen, met bezwerende bewegingen, hij herkent de persoon niet maar is gefascineerd door het dansen. Hij krijgt het warm en broeierig, een diep gevoel van vreugde omringd zijn lijf. Dan ineens beseft Alfons Antana naar wie hij kijkt, het is de geile blonde Thomas omringd door vreemde lichtgevende verschijningen, die zijn fraaie lichaam accentueren. Hij is mooier dan ooit ! Alfons Antana ziet steeds duidelijker de dansende Thomas in zijn droom, het beeld wordt steeds intenser en zwakt dan langzaam af. Hij voelt dat zijn lijf steeds warmer wordt, zijn hart intenser voelt, zijn geest een wonderlijke wereld ervaart totdat zijn droom weer is afgelopen. Alfons Antana ligt nu droomloos te slapen, nog niet wetend dat hij een vreemde droom over een feest heeft gehad. Buiten regent het onafgebroken. De stad ligt in een diepe slaap gezonken. Het regenwater op de natte straat zoekt een weg naar de goot.

*
© oktober 2009, mobar

Schaduwdroom

2009-09-27T07:33:00.000-07:00

Het is hier koud en veel te eenzaam in de nacht, verlaten, stil en droeve angst zaaiende gedachten vreten je op, je denkt aan hem en hoe hij was als mens, als man, als hart en ziel. Hij de grote schrijver over de onstuimige natuur, wolven en beren en eenzaamheid.De grote vogels, ondubbelzinnige nachtraven vliegen als doodsbroeders naar de helderende zon, die morgen weer op komt in een ander vervreemdend land, dicht bij nergens. In diepte van leegte onder de nacht van de verloren horizon.Ze laten wolken vol luchtkastelen achter. Illusies als zeepbellen.Sombere wolken met trieste dromen. Dromen als illusie, projectie van een ziel.Een verloren ziel, een ziel die niet eerder bestond. Zinloze pogingen voor een breder begrip. Een breder begrip van beschaving zonder verspilling.Zijn innerlijke ik, de ik van beschaving, is vertwijfeld, verward.Beschaving voor zijn dood, vervlogen ziel. Vervlogen dromen. Onzichtbare wereld,Je staat hier bij die boom, en denkt over het leven. Het verleden, het heden en de toekomst, het lammetje, geboorte. De bloemen die je voor jouw moeder plukte. Ieder voorjaar in de tuin, achter het huis. Maar de kleuren van de Herfst stemmen je somber. Er heerst een grijze leegte in jouw brein, je staat stil. Stil bij alles wat je moest loslaten, laten gaan. Omdat vasthouden wreder was, ondragelijk, misschien. Had je een keuze. De leegte om het gemis van Jeroen de Graaf is dreigend. Je hield veel van zijn boeken.Alsof het hele leven een bedreiging is. Alles wordt achtervolgt door zijn dood. Een dood die niemand heeft kunnen voorspellen. Maar die onherroepelijk was gekomen.Een sterven dat je nooit zal begrijpen. De nachtvogels zwermen rond de dood.Het moeras slaat zijn armen uit naar de eenzame ik. De onrustzaaier van het ego, de verdwaalde karaktermuis. Van de alleenstaande, wereldveroveraar, dromerige nul. Gecalculeerde aanbidder van een magere nachtmaan. Je leest de krant, hangt de was op, krabt de rug van de hond, neemt de oude tijdschriften door op zoek naar een artikel van Joop.Zwart krijsende vogels met onrustige vleugels vliegen door de duisternacht over de oude stad, hoger de verdedigingsmuren, dichter het bos, dreigender het zompige moeras, borrelt en slikt geheimen in en spuugt natte slipjes uit. De nachtrust verdwenen zondigt adem en boert af en toe met groene ernst, milieubewust, hittebestendig, en slaapt de nacht in, tegen beter weten, en alles in teleurstelling, onmenselijk falen.Dit hebben we met niemand zo voorgesteld. Ik wist niet dat hij eenzaam was, eenzamer dan ik. Dan we samen dachten dat jij kon zijn. Ik weet het nog steeds niet, heb geen flauw idee. God heeft zijn gesprek met een schaduw. Een minnaar van de nacht en de lusten van het duister. Dat weet ik uit zijn dagboek, zijn geheime vlugschriften.Een bijzonder eenzame schaduw, de schaduw van zijn geweten. Jeroen had een repeterend geweten. Hij was een schaduwkind, een schaduwman, een schaduwdroom.Zijn worsteling met alles waar hij geen raad mee wist.De strakke schaduw van de roofvogel wordt langzaam onsamenhangend. De bomen buigen, gedachten verdwijnen, gevoelens stompen af tot een onduldbare pijn die nergens vandaan schijnt te komen.Alle verbanden zijn zoekgeraakt in de wind, die woedend is en de gruwelvogels achterna jaagt. Deze nachtmerrie heeft geen einde laat in laatste hoop alle teugels los, voeten op de aarde, bewaar uw vrede, het einde is voorspoedig. Het zijn hersenspinsels. De eerste en laatste lentespinsels. De vroeger gesponnen dromen die aan een zijden draadje hangen. Naar aanleiding van het lenteverhaal van Jeroen de Graaf. Maar het is nu midden in de Herfst. De avond is koud en vochtig. Je mist hem. Je mist zijn verhalen. Je voelt je schuldig dat je hem nooit echt hebt leren kennen. Je las alleen zijn gedichten.En je bewonderde zijn gedichten. Je las ze soms wel tien keerachter elkaar, iedere keer hongerig naar meer. Je kreeg geen genoeg van zijn gedichten. Je dacht dat je hem begreep via zijn gedichten. Je voelde wel dat hij worstelde met het leven, maar je wist niet dat het zo erg was. Er was altijd zo veel leven, met de braamstruiken de landwegen, de bospaadjes, de wilde dieren, en bijzondere vogels, zijn ruige poëtische beleving van de natuur, waarin hij altijd een gevaar op de loer had liggen. Een leven vol bizarre feiten. En nu sta je hier, midden in de veranderende natuur. Er zwemmen wat meerkoetjes in het water, wat wilde eenden en in de verte een zwaan. Alles lijkt nooit veranderd, alleen het gevoel is verbijsterend anders. Wat was hij voor iemand? Was hij hier vaak bij deze boom? Het is een inspirerende omgeving. Maar je voelt dat je ontworteld raakt door de leegte, het niet kunnen begrijpen van de dood. Zijn dood. Zijn zelfgekozen dood. Onbegrijpelijke leegte. Onberispelijk stil. Terug in jezelf.

*
© september 2009, mobar

Witte kraanvogels

2009-09-25T14:30:00.001-07:00

Blonde Thomas en donkere Alfons vertrekken om kwart voor elf van de natuurcamping in midden Portugal. Ze hebben matig geslapen tijdens de nacht, luidruchtige muziek van een feest elders in de stad. Het nadeel van een tent is dat je werkelijk alles kunt horen. Tot diep in de nacht dringen er geluiden tot je door. Urenlang blaffende honden die elkaar met geblaf antwoorden in deze wereld van mensen, op reis en niet op reis, en vanaf vroeg in de ochtend kraaiende haantjes, het schijnt bij dit land te horen, altijd maar kraaiende haantjes in de ochtend om blonde Thomas en donkere Alfons wakker te maken. Voor de rest een redelijke camping, met een supermarkt in de buurt, en gemoedelijke sfeer van vakantie. Bij vertrek op zoek naar een tankstation waar LPG getankt kan worden, niet gevonden, blonde Thomas steekt een sigaartje op. Er volgt een woordenwisseling omdat Alfons plotseling weer een tankstation binnen rijdt terwijl Thomas aan het roken is. Een sigaartje moet je niet onderbreken met een onverwachte situatie.Thomas en donkere Alfons zien koeien in een weiland omringd door witte koereigers die Thomas het zwijgen opleggen. Prachtige witte kraanvogels op lange poten die rond de koeien lopen. De kraanvogels waar Thomas ooit een prachtige droom over had.Het lijken wel Heilige vogels in een Heilig land, een diepe vroomheid overvalt de anders zo ongelovige Thomas. Hij laat zijn meest betoverende glimlach zien aan Alfons, die weemoedig de andere kant op kijkt. Wat zijn dit bijzondere momenten, momenten die een vakantie naar een ver land zo bijzonder maken. Blond gelokte Thomas hoopt dat het een langdurig zwijgen wordt want hij baalt van zijn eigen onredelijke woorden. Thomas kan vaak nogal onredelijk zijn, gelukkig kan Alfons daar heel goed mee omgaan. Het landschap op weg naar de kust is werkelijk prachtig, de mooiste kurkeiken, de één nog mooier dan de andere, door de tijd, een monument, allemaal monumenten, natuurmonumenten, van tijd en eerbied. Hele mooie parasoldennen van een soort met lage vertakking vlak boven de grond en eindeloze eucalyptusbossen met oude en jonge bomen, twee kleuren groen, twee verschillende vormen blad. Dit is een langdurig zwijgen wel waard, zwijgen in deze omgeving is iets prachtigs, omdat de omgeving zo veelzeggend is, hoeft er niet meer te worden gesproken, en mag het zwijgen enige tijd duren. Thomas denkt nog na over de witte kraanvogels, rond de koeien.Hij vergelijkt de schoonheid van de prachtige oude krukeiken, allemaal door de tijd gevormd tot oude natuurmonumenten met een bijna menselijk karakter. Ze zijn niet te vergelijken, allemaal even uniek, zo grillig van karakter en uitstraling.Een eindje verder tanken Alfons en Thomas benzine voor de oude Duitse gezinsauto, bij het tankstation is ook een cafetaria, met een parkeerplaats met zonnewering, vlak daar bij staan grote rozemarijnplanten, heerlijk geurend in de volle zon, deze planten kunnen hier beter tegen de winter dan thuis in Nederland, waar in de winter alles kapot vriest. Door een industrieterrein nabij Sinès verder naar het Zuidwesten van Portugal.Als ze om half twee op de camping aan komen zetten ze de tweepersoonstent op, op een grasveld op een verhoogt stuk duin, uitzicht op zee, een lekker frisse wind, die over het land waait. Een heerlijke ruime camping, met veel Portugese weekendkampeerders, die vriendelijk gedag zeggen. Alfons en Thomas zijn met de auto naar zee gereden en op het strand gewandeld. Op het eilandje vlak bij het strand staan de overblijfselen van een oude Romeinse nederzetting. Bij het strand ook één. Donkere Alfons heeft alles gefilmd. In de middag zijn Alfons en Thomas naar het dorpje Porto Covo gegaan en daar vandaan ook gefilmd. Alfons en Thomas zijn de enige Nederlanders, daar gaan ze vanuit. Thomas heeft een gevoel van geluk ontdekt. Hij heeft van die zonderling domme gedachten over dat hij altijd uitgaat van het slechte in de mens, op zoek naar schuld en onschuld, maar tijd en ruimte is maar tijdelijk, het gaat erom hoe jij de werkelijkheid voelt. En die werkelijkheid is prachtig,net zoals de witte kraanvogels die ze die middag hadden gezien. Een prachtige werkelijkheid tijdens een zonovergoten vakantie in de Alentejo.

*
© september 2009, mobar

Thomas, kind van de zon.

2009-09-25T13:50:00.001-07:00

Aan de bomen was eindelijk te zien, de herfst trok het land binnen en wuifde de zomer gedag. En de meest ondenkbare droomtijd trok de eenzame ziel van blonde Thomas naar de oerhemel van zaligheid. Thomas, kind van de zon, man van het leven, zijn ziel was een stevige massa, een uit vlees en bloed bestaand geheel wat leefde in angst voor de psychiatrie, en angst om weer gek te worden, de greep op het leven te verliezen door de dreigende taal van zwart - wit denkers, kerkgangers met hun geweten in een boek. Moralisten die het geweten niet meer weten te toetsen aan de werkelijkheid, maar oordelen vanuit een achterhaalde waarheid. Een waarheid die slechts bestond in andere tijden. Een tijd waarin een man als Thomas ondenkbaar was, en niemand ooit van hem gehoord zou hebben.De meest ondenkbare droomtijd trok zijn ziel terug in de zaligheid van vertrouwen in eigen levenservaring. Geen drugs of drank, geen pil of bank, geen geloof of stank kon zich met dit gevoel evenaren. Televisieprogramma's voortaan overbodig, de computer kon terug in de sloot om daar aan de vissen te wennen. De meest ondenkbare droomtijd bracht blonde Thomas terug naar waar hij wilde zijn. Hij had zijn zelf geschreven verhaal "gewoon weer pet" voltooid, aan de leden van het woongenootschap voorgelegd, en in overleg met zijn collegae een uitgebreid ontbijt klaargemaakt. Biologische geitenkaas, biologische vruchtensap en vruchtenjam en een warm eitje van een slimme scharrelkip uit het vak van de super enkele straten verderop. Blonde Thomas hoorde een collega roepen dat hij gedichten schreef als een jonge maagd, dat hij alle tijd onbevangen was gebleven en ontsnapt aan de zoete drang van het vlees. Hij was een mens gebleken zonder driften en dat gevoel bleef hangen, hij wist dat een mens uit vlees, bloed en tranen bestond, en dat zijn snakken naar liefde getuigde van durf en inwendige moed. En hij wist dat huilen bidden was zoals zijn zoek geraakte vriend lieve Florian van Driesteveld ooit in een gedicht had geschreven vanuit wolkenland aan de andere kant van de wereld.Maar blonde Thomas sliep zijn dromen niet met de ingehouden adem van weemoed. Hij droomde niet de zoete eigenaardigheden van vrouwen met de baard in de keel. Of huisvliegen met de neus in de jampot.Het had hem tien lange jaren gekost om zijn geaardheid te aanvaarden, maar nog steeds werden er vrouwen verkracht en werd er langs de snelweg gehandeld in goedkope seks. Soms vroeg Thomas zich hardop af: "Ben ik een sukkel?""Of zijn sommige mensen gewoon bot, geamputeerd van echte gevoelens, alleen nog maar in hokjes denkend, alles op de grote hoop van de vergetelheid?"En dan pakte hij weer het dikke door Florian van Driesteveld geschreven boek: Drieste paardenkop"Met mijn drieste paardenkop in de wind, met een ziel als een triangel en een hart als van een kind"Naast het herfstraam van vergeten aandacht dacht Thomas dan na over het leven. Alles wat hij wegens zijn armoede was misgelopen, de vrouwen die in de loop der jaren onophoudelijk naar hem hadden geflirt, in de hoop een antwoord te krijgen omdat hij het boek Drieste paardenkop had gelezen.Aandacht vragen bestond voor Thomas niet als de kern van het bestaan. Thomas, de man van de zon, vroeg soms wel om aandacht, maar zag er bijtijds de onzinnigheid van in. Er bestonden geen regels voor zijn onzinnigheid, hij beschouwde jou als een vriend. Hij sprak met een verlegen glimlach: "Jij bent mijn reddende engel, praat met mij, beschouw mij als een vriend."En jij schikte je in die rol en liet taal een woord spreken, liet zijn ik voor de inhoud opdraaien, en bedacht een minnaar voor een eenzame nacht, in een hotel in Parijs, voor de opname van een misdaadserie. Heftige seks. Vulgaire beelden.Jullie schreven samen een verhaal over een mislukt huwelijk, maar het boek was al door andere mensen geschreven en onverkoopbaar omdat er veel meer vraag naar boeken over anorexia, politiek en sportvissen was. En jij schreef alleen maar over Noria met haar aria die getrouwd was met een paria, die overleed aan de malaria.Toen je uitgesproken was, verscheen er een glimlach op het gezicht, dat in de spiegel van een ander leek te zeggen. "Ik hou van je, maar wacht niet te lang." "En zorg voor voldoende papieren zakdoekjes, we gaan eindelijk naar de geitenstal om ons verdriet te overzien"Jouw liplezende helderziendheid openbaarde in omstreden raadsels.De ziel van Thomas werd in de meest ondenkbare droomtijd beziggehouden met steeds maar nieuwe raadsels, daarom begon Thomas te twijfelen. Niet zomaar een beetje twijfelen, maar ernstige twijfels, argwaan over toevalligheden. Wie was hij? Wie was jij? Een dichter die zich God waande, een verhalenverteller met overal verstand van, maar met twee linkerhanden?Het zelfbewustzijn, jouw kwetsbare ziel, dacht Thomas een dichter toe, maar hij spotte niet met de afgrond, hield zich staande door te zwemmen in het alfabet vol letters. Door niet langer te bedelen om beelden, liep hij achterwaarts dromend naar een zeldzamere ik, met jouw ego in zijn achterzak, ademde hij de toekomst naar een grotere waarheid. Een veel grotere waarheid dan die van jou. Een veel grotere waarheid dan ik hier over hem kan beweren. Een waarheid zo zeldzaam dat niemand er het bestaan van wist. Geen mens op aarde had er weet van, ja sommige dieren, dat wel, maar dat waren hele schuwe dieren. Dieren die slechts zelden te voorschijn kwamen om het zonlicht met de mensheid te delen.
*
© september 2009, mobar

Alentejo

2009-09-25T05:26:00.000-07:00

Gelukkig duurde het niet lang voordat blonde Thomas en Alfons de camping in Evora, de grootste stad van de Alentejo hebben gevonden. Het is een stad met 35200 inwoners in Zuidoost-Portugal, hoofdplaats van de historische provincie Alto Alentejo. De stadscamping is eenvoudig een rechthoekig stuk land omringd door een muur en een hek met in het midden sanitaire voorzieningen. Er staan wat kampeerauto's en een paar tenten. Thomas is benieuwd met wat voor avondeten zijn reisgenoot Alfons straks komt aanzetten. Alfons is nu al een tijdje weg. Het is nu donker. Thomas zit nog steeds alleen voor de tent. Zojuist is de verlichting op de camping aangegaan. Thomas vraagt zich af of iemand dit vakantie dagboek ooit zal lezen, maar hij blijft schrijven in het zwakke schijnsel van de campingverlichting . Straks gaat hij verder lezen in de spannende misdaadroman:Joopvan de schrijver Mobar Vorstkasteel. Hij heeft het eerste deel gelezen en is zeker benieuwd naar meer.De weg hier naar Evora toe was overweldigend, een gloednieuwe snelweg door berglandschap, prachtige rotspartijen in fel zonlicht, prachtige witte dorpjes, rivieren, en beboste dalen langs de door het landschap kronkelende verkeersweg. Blonde Thomas had er goed naar gekeken, maar nu in de avond is Thomas moe en voldaan van alle indrukken van het land. Hij denkt na over het geheim van een goede smartlap schrijven. Het geheim van een goede smartlap schrijven is gewoon jezelf zijn. Thomas vindt dat geen beklagenswaardig bestaan. Het is heerlijk om in dit zonnige buitenland te zijn. Thomas zong vroeger ook altijd in het donker. Thomas zong vroeger complete smartlappen in het donker, hij is blij niet meer zo eenzaam te zijn als in de weken voor de vakantie, toen er dagen waren dat Thomas zo eenzaam was dat werd gedacht dat er eigenlijk niemand op de wereld zo eenzaam op de wereld was als Thomas, tot treurige waanzin gedreven door irrationele drijfveren van moeder en schizofrene jongste zus. Thomas moest weg uit het kikkerland van familieverdriet en jeugdellende, om weer Thomas te worden, de Thomas van vroeger en de toekomst. De Thomas die er weer tegen kan. Het is kwart over vier op de stadscamping in Evora, Thomas drinkt een bekertje tien jaar oude Priester Port, heerlijke zachte smaak, wat een ontdekking, heerlijk op een warme nazomermiddag. Een echte Portugese drank. Gisteren pas om 10.00 uur in de avond gegeten, een heerlijk biefstukje met veldsla en aardappels. Tijdens de nacht weer vaak wakker geworden van blaffende honden en onbekende geluiden en natuurlijk weer de nachtmerries der nachtmerries gehad, zal wel komen door het niet gedichten schrijven, of door het heerlijke eenvoudige eten, een laatste glaasje Port.Toen het ochtend was vertelde Thomas aan Alfons over de nachtmerries. Het wordt tijd voor overleg met een psychiater om hier over te praten was de conclusie, maar Thomas heeft een levenslange allergie voor psychiaters, mede door wat zijn vroegere vriend Hubert is overkomen, door toedoen van de hulpverlener Jeroen Splinterman. Alfons en Thomas zijn naar de hypermercado geweest, dat is een grote supermarkt waar ze van alles verkopen, heerlijke grote winkels met een ruime keuze aan levensmiddelen. Ze kochten er broodjes en kaas, en de fles Port waar Thomas nu van geniet. Ze hebben veel gesproken over het Zoek Jezelf in Jezus Collectief en het gebrek aan perspectief van dergelijke verenigingen. De vreemde beslissingen die er worden genomen, en de onmacht die Thomas voelt. Blonde Thomas en donkere Alfons zijn vandaag de stad Evora in geweest en hebben daar wat foto's gemaakt.De stad maakt een wereldse indruk en herbergt een prettige mengeling van locale bevolking en toeristen. Er is van alles te koop, tot en met het meest moderne, en er is de herinnering aan het verleden, het indrukwekkende verleden van deze stad, midden in de heuvelachtige provincie van de kurkeiken, en de zinderende zon. Het is vandaag erg warm, morgen gaan ze naar een camping aan de kust. Thomas heeft vanochtend een lekkere warme douche genomen. Dat is goed voor Thomas.Evora is een stad met een mondiale uitstraling, kleiner dan Utrecht en leuker dan Amsterdam, met veel moderne mensen en winkels. De moeite waard om deze stad bezocht te hebben.

*
© september 2009

Speurtocht

2009-09-10T04:30:00.000-07:00

Ik weet niet of er iemand is die zich 1973 nog kan herinneren, en dan bedoel ik het najaar, die natte herfstdagen, toen de middelbare school weer was begonnen met herhalingen en cijfermatige verplichtingen in de saaie schoolbanken. Ik moet ook lang nadenken, dat geef ik toe, en ik geef niet graag iets toe, maar denken doe ik zeker wel, het is al lang geleden en de herinnering is nog steeds pijnlijk, voelbaar in mijn geweten, die zwarte dag uit mijn jeugd ben ik nooit vergeten.Het begin van de dag van een waarheid, toen alles mis ging wat er mis kon gaan,we ons op een gegeven moment zelfs afvroegen of we beter helemaal niet geboren waren. Ik bedoel: We hadden een afspraak om elkaar niet uit het oog te verliezen!.Arne, Richard, Jeroen, Jaap, Bertram, Coos, Donald, Ewald, Florian, Gebren, Thomas en ik, Hubert Stuipje, we waren met zijn twaalven, allemaal dertien, veertien of vijftien jaar oud, en al enkele jaren bevriend, doordat we telkens in dezelfde klas bij elkaar op school zaten.Die gedenkwaardige herfstdag was alles anders, we zaten niet samen in schoolbanken van de saaie klas, maar zwierven door het Amsterdamse bos, waar enkele van die bijzondere eikels van onderwijzers een speurtocht hadden uitgezet, voor ons, mazzelprikkies in de pubertijd. De buitenlucht deed ons zichtbaar goed, we waren kinderen uit de stad, en het idee van de schoolleiding was, middels een speurtocht meer bekendheid geven aan de natuur in het Amsterdamse bos. Omdat de gymles normaal gesproken ook op die dag was, begon de dag met een trimparcours, wat voor de meeste van ons nogal aan de softe kant was, omdat we in een behoorlijke conditie waren. Toen we goed en wel waren bijgekomen van de sportieve inspanningen, mochten we, na het eten van drie broodjes gedroogde worst, aan de speurtocht beginnen. De klas werd in groepjes van zes verdeeld. Ik, Hubert, kwam in het groepje met Florian, mijn allerbeste vriend, Jaap en Gebren, Thomas en Ewald. Vooral die laatste was van belang, omdat hij bekend stond als de slimste jongen van de klas.We hadden er zin in, en waren er vast van overtuigd dat ons groepje de speurtocht winnend af zou gaan sluiten. We lieten de eerste opdracht aan Ewald lezen, maar we zagen aan zijn gezicht dat het toch moeilijker was dan we hadden gedacht. De eerste opdracht van de speurtocht. Ewald begon hardop te lezen. " Zoek de oudste boom in het bos en loop van daaruit tweehonderd meter over het wandelpad naar het Oosten" Florian, Gebren, en ik, Hubert keken gespannen toe en luisterden aandachtig naar wat Ewald had te zeggen. We waren ongeduldig, wilden zo snel mogelijk de eerste punten halen, omdat we slecht tegen ons verlies konden. Ik liet door middel van mijn gezichtsuitdrukking aan Ewald weten dat hij best wel iets sneller kon lezen en dat deed hij."Ga van daaruit over het graspad richting moeras, maar blijf op het pad, het moeras kan gevaarlijk zijn". Gebren begon te grinniken toen de blonde Ewald dit zei. Hij was met zijn rode haar en sproeten de brutaalste van het stel, en had er schijnbaar lol in dat het moeras gevaarlijk kon zijn. Ik maakte mij een beetje bezorgd over dat hij geen kattenkwaad zou gaan uithalen. Ik zag dat de lange Florian ook een beetje bezorgd keek. "Laten we eerst die oude boom gaan zoeken" riep Gebren enthousiast. We lieten ons meeslepen in zijn enthousiasme, liepen naar de fietsen, en gingen met goede moed op weg. Overal stonden er bomen in het bos, dat was te verwachten, maar het meeste was jonge aanplant, misschien ten hoogste tien jaar oud. Voor de oudere bomen moesten we naar het oude bomenbos, een gedeelte van het bos wat meer naar het Oosten lag. Het was een prachtige najaarsdag, we zagen onderweg kraaien, kauwen, spreeuwen, merels, eksters, mussen, muizen, duiven, konijnen en af en toe een eekhoorn. We werden een beetje uitgelaten door het fietsen in de natuur. Omdat wij het eerste groepje waren mochten wij met opdracht één beginnen, terwijl het tweede groepje met opdracht twee moest beginnen en dan als laatste opdracht één moest doen. Het duurde minstens een kwartier voordat we een bordje zagen met daarop Oude bomenbos drie kilometer die richting, naar het Oosten. We sloegen het fietspad in waarnaar het bordje verwees. Omdat het landschap licht glooiend was ging het fietsen plotseling sneller omdat we aan een afdaling waren begonnen. Dit was natuurlijk onmiddellijk de aanleiding voor een echte wedstrijd, waarbij Florian in het voordeel was, omdat hij de beste fiets had, de enige met een fiets met versnellingen. Met een paar snelle handbewegingen schakelde hij bij en daar ging hij, met veel meer snelheid, nam hij afstand. Het lukte niemand meer hem fietsend in te halen en ondanks mijn eigen inspanningen en die van Gebren, Jaap, Thomas en Ewald verdween Florian langzaam uit zicht. We hadden afgesproken elkaar niet uit het oog te verliezen, we dachten dat Florian de weg wel zou vinden, en dat we hem later terug zouden zien. We waren er niet op voorbereid dat de dag een dramatische wending zou krijgen. We begonnen ook harder te fietsen, ondanks dat er een fikse tegenwind kwam opzetten. We wilden op onze gewone fietsen niet voor Florian onderdoen."Sneller" riep Gebren, "Sneller" riep Jaap, maar Florian leek al kilometers verder, en alles wat we deden om hem weer in zicht te krijgen was tevergeefs. Hij was verdwenen. Opgeslokt door de horizon.We zouden hem die dag niet meer terugzien. We zouden hem heel lang niet meer terug zien. We konden de opdracht onmogelijk voltooien als hij er niet was. De leraren werden gewaarschuwd, de speurtocht werd afgeblazen. De politie werd ingeschakeld.De speurtocht in het Amsterdamse bos werd een speurtocht naar Florian. Maar het lukte niemand om hem die dag en de dagen erna om hem te vinden.Pas jaren later kregen wij een bericht dat hij nog in leven was, en er voor gekozen had, de rest van zijn leven in België door te brengen.
*
© september 2009, mobar

Vrouwen zijn vogels

2009-09-07T12:06:00.001-07:00

Ik ben een oude travestiet. Mijn lichaam heeft barre tijden overleefd, en ik ben niet meer zo lenig als in mijn jeugdjaren, maar ik doe nog aan yoga, eet nog regelmatig noga, en volg nog altijd dagelijks het nieuws. We gaan samen de stad uit, jij stuurt met jouw baard, de auto op de automatische piloot, onze stemmen afgestemd op de radio. Jij bent niet langer mijn tegenpool, maar je bent bijzonder, uniek, zonder twijfel, je rijdt de stad uit, ik zit naast je, in een oude auto, ik ben zonder naam, zonder verleden, met slechts een kleine schim van toekomst. Ik ben vergeten wie ik ben, en ik kijk nooit meer in de spiegel, de autospiegel, van de oude auto waarin we rijden. We komen op een lange smalle landweg bij een uitgestrekt groen weiland, we rijden langzaam, steeds langzamer, ik moet plassen. Er staan grote bomen, breed en hoog, ik kies er een oude boom uit die wel tegen een stootje kan. Ik haal mijn verlegen leuter te voorschijn. Een ferme straal, dat wel. Een krachtige straal urine. Ik ben gezond, ook zonder verleden of toekomst. Jij zit nog in de wachtende auto. Ik ben even los van je. Het lijkt even of je niet meer bestaat. Je steeds verder weg geraakt. Ik denk aan iemand anders. Ik denk aan een vreemdeling, een onbekende clown. Ik fantaseer over een Robot, een huiskat en vliegende vissen. Ik ben plotseling een vrouw, in een prachtige gebloemde jurk, ik kan vliegen, langzaam maar zeker.Vrouwen kunnen vliegen, ik weet het, ik verlaat deze wereld. Ik ben niet meer van deze wereld. Ik had geen verleden, en ik heb geen toekomst, ik schijn gewoon op te stijgen door deze prachtige gebloemde jurk, met innerlijke vleugels. Mijn donkerbruine ogen kijken over de grazige velden, de weilanden zijn groen, er grazen zwart-witte koeien in de verte, ze lijken niet te zien hoe ik zweef, ze grazen gewoontegetrouw door, edelmoedig en sloom.Je start plotseling de motor van de oude auto en rijdt weg en laat mij hier zwevend achter. Mijn gebloemde jurk begint hevig te wapperen, mijn voeten worden lichter, mijn hart steeds meer bezwaard, ik laat je los je bent door gereden, hebt mij hier laten staan, ik ben een vrouw, ik heb me bezeerd tijdens het plassen. Ik ga hier vandaan. Deze wereld heeft nu niets meer te bieden. Alle liefde is voorbij. Tijd is een zwart gat.Ik ga naar de maan, nu ik eindelijk kan vliegen houdt niemand mij meer tegen. Vrouwen zijn vogels, en mijn geweten ademt, nakende wind en druilerige regen.Ik heb je ooit met hart en ziel bemind, maar dat kan ik nu niet meer,ik wil een neger in dezelfde gebloemde jurk, met dezelfde stevige arbeid, dezelfde geoefende handen, dezelfde pijn, ik wil een geschiedenis in boeken met kloten, een steeds goedkopere ruimtevlucht, ik wil niet teveel beschadigingen wanneer ik vlieg in mijn jurk, een nieuwe aftershave voor vrouwen, een rol ronde koekjes, een fototoestel die de onderkant van de hemel fotografeert met wilden fantasieën, het liefst nooit meer schaamte, een scheerapparaat dat niet langer hapert in de wind, een vriendelijke violist in het filosofisch orkest, een toneelspeler met een houten rug, en een recht geweten. Rij maar door, je ziet me nooit meer terug. Ik ben een vrouw. Ik ben een vogel. Ik vlieg weg met de wind. Vrouwen zijn vogels en ooit was ik een kind.

* herzien september 2009
© september 2009, mobar

Bevangen door de hitte

2009-09-06T11:31:00.001-07:00

Zijn verstand staat helemaal op nul, blonde Thomas is alleen, zijn mensenbrein is grijs en leeg. Een herkenbaar verleden is er niet. En hij smokkelt niet met twijfel. Thomas raakt bevangen door de hitte. De hitte van het heetste verlangen hier op aarde. Hij is bloedje geil door het verlangen. Het verlangen van de aardse liefde. De gemeenschap tussen twee zielen. De volmaakte gemeenschap. Hij kan zich niets meer herinneren. Het is warm, de zon schijnt over het vakantiehuisje. Als door een instinct gedreven beweegt Thomas zijn zweverige mensenlichaam naar de oude koffer onder het bed in het huisje. Er ligt een laagje stof over de versleten koffer. Blonde Thomas blaast een stofwolk in de leegte, die zwart ademt in de zwaar bevangen lucht. Warme zomerlucht tijdens een hittegolf. Als een aan woorden verslaafde honingbij steekt Thomas zijn gretige handen onder het bed om de oude geheime koffer te bemachtigen. De handen van Thomas hebben de lenigheid. De lenigheid om geheimen te ontfutselen aan de leegte. De verschrikkelijke leegte die het immense verdriet grotendeels heeft opgesloten. Hij maakt de koffersloten geoefend open. Thomas is hier op zijn plaats. Hij maakt de koffer open en pakt het grijze schrift, dat in de koffer ligt. Hij legt het grijze schrift op het bed, en slaat de eerste bladzijde om, en gaat daar door met lezen, alsof er in de tussentijd niets veranderd is. Alsof hij altijd al in dit schrift aan het lezen was.Dit moet hij doen, iets anders is op dit moment niet belangrijk. Thomas heeft geen keuze, dit is het enige, er is niets anders, en dat is maar goed ook. Dit is waarom Thomas op aarde is. Hiervoor werd hij destijds geboren, hiervoor is hij opgegroeid. Dit is de reden waarom hij op zoek is gegaan. Thomas leest en laat de woorden voorzichtig tot zich door dringen. Het is goed hier te zijn. Het leven is een feest vol vreugde. Maar het gevoel blijft dubbel. Hij heeft de waarheid niet meer kunnen achterhalen. Hoe ernstig hij het ook probeerde, hij weet niet meer welke waarheid er verteld wordt. Of zijn er verschillende waarheden? En wordt er maar een enkele waarheid verteld. De woorden in het grijze schrift verdienen meer dan de anonimiteit. Thomas heeft zijn ogen niet in zijn zak zitten. Dit zijn mooie woorden, zinnen met een betekenis. Deze geschriften van de zelfmoordenaar hebben de mensheid iets te vertellenHet zweet gutst van het voorhoofd van blonde Thomas. Hij heeft dorst. Intense dorst. Hij moet nu eerst iets drinken. En dan nadenken over wat te doen. Maar het is hier zo heet, een aangrijpende hitte, hij moet een besluit nemen, de woorden in het grijze schrift zijn te belangrijk om te verzwijgen.

*
© september 2009, mobar

Waar herten zich bevinden

2009-09-05T14:31:00.000-07:00

Het is eind augustus, de eeuw loopt ten einde, de zomer ook, in het Hollandse dorp ligt een straat, een lange straat met hoge oude bomen aan weerszijden op de stoep. Er wordt gespeeld, in late zomeruren, door vrolijke kinderen die er de weg weten. Er heerst een rustige eeuwigheid, die in naam van God bestaat, een schijnbare tijdloosheid door de dagen heen. Een tijd die stil stond in het dorp,ver weg van veranderingen. De dorpelingen zeggen dat als God bestaat, de groente in de soep nog smaakt. De groentesoep van het dorp is beroemd. Deze soep smaakt naar voorjaar, naar lentes waarin herten zich bevinden. Er is een grote moestuin aan de rand van het dorp, daar worden de groenten verzameld, als ze klaar zijn om geoogst te worden. Alles wordt er biologisch geteeld, de restjes gaan naar de kippen. De slakken worden er voor de kippen verzameld. Er ligt een grote composthoop naast het veld. Het ruikt er naarlandelijke velden. De vrouwen komen met tassen, omdat het weer tijd voor de soep is. Er klinkt een prachtig gezongen avondlied om de vogelverschrikker te bekoren. De vogelverschrikker is een mooie man, blonde strokop, lange armen, en listige houten lippen die mompelen van stilte en tijdloosheid. Thomas de vogelverschrikker kent geen heimwee. Hij is de alles begrijpende inboorling, het vertrouwde rustpunt aan de rand van het dorp, waar de weilanden en graanvelden beginnen. Hij staat er al sedert jaren.De armste mensen wenden zich af van de gedachte, dat het niet de wind is die de vruchten doet rijpen. Er komt een oude verslaggever met een baard uit de stad om de boel beter te begrijpen en informatie te verzamelen. Aan de fruitstruiken in de warme avondzon hangt niets anders dan een zoete melancholie. De kinderen spelen weemoedig verder in de achtertuinen, wolken zwalken als langzame bazuinen op zoek naar een groot avontuur, een stortbui of een beetje regen. Dat heeft de natuur nu wel nodig, het is al dagen droog en warm.De herten kennen de dorpelingen uit hun broekzak. Een vlinder, in het tussen vallende zijdelicht bepoedert zijn fladderende vleugels met kleuren, en schrijft een gedicht voor de dorpskrant, luchtig achtervolgt door grootheidswaanzin. Een papieren document van zomerweelde hoog boven de vijver van inktzwarte verveling en woordneuroten die naar goudvissen vissen in een droge rivier zonder herinnering.Dit duurt voort in een eindeloze herhaling, een vertaling van liefde, achter een doorzichtig gordijn. Niet iets om over te dromen, de avond is voorbij, de nacht valt als een duistersluier over de huizen.De maan is de eerste klant van de nacht, de herten zijn blij, galopperen langs de bomen. Een spanrups wint een boekenbon voor een origineel verhaal, en haalt een broodje worst op het dorpsplein.Een vriend spreekt over de aanleg van een tuin terwijl hij zijn ogen sluit. De grote praatvogels zijn gefascineerd, over zoveel veel onwetendheid, zovaak onbekommerd bewonderen. De maan straalt nu hoog aan de nachtelijke hemel. Op het grasland even buiten het dorp waar herten zich bevinden staat een indiaan. Hij heeft eindeloze muziek in zijn oren, zonder verbinding met de werkelijkheid. Hij denkt aan de innerlijke littekens, overgehouden aan de tochten naar de stad. Hij denkt aan de wilde paarden die hij op zijn flanken heeft laten tatoeëren. Hij kijkt uit over zijn landgoed: Een wei met enkele geiten, veertien herten in zomertooi en een halve hectare graan. De jas van de stropop is versleten. De vogelverschrikker is te verlegen om 's nachts te kunnen praten. Hij heeft geen spiegel om in te kijken.De dieren verzamelen zich bij de rand van de wei waar het water van de rivier stroomt. Er hangt een bord scheef aan de middelste plank van het oude hek. Het woord WELKOM is nauwelijks nog te lezen.*

© september 2009, mobar

Laatste licht

2009-09-05T11:49:00.000-07:00

Een laatste licht viel over het sombere avondland. De duisternis kwam spoedig aanzetten. Thomas, de zwerver van de woordendroom, was eenzaam in de spokentuin, die had aangelegd met zijn herinneringen. Er stonden overal beelden in die tuin. De versteende beelden staarden hem onwezenlijk aan. Alsof ze hem gevangen hielden in zijn herinneringen. Hij was eenzaam en verdrietig. Tranen verlieten zijn groene ogen, die eenzame avond, dacht hij na over het leven.Jullie hadden vriendjes, mensen die van dezelfde grapjes hielden, hij niet. Hij hield niet van grapjes en had daarnaast geen vriendjes om serieus tegen te zijn. Ze waren hem vergeten, omdat ze er nooit waren geweest konden zij zijn herinneringen niet voeden. Hij zag alleen de versteende beelden, die hem aankeken in zijn dromentuin. Langzaam werd het donker, kroop er een nieuw spook, in zijn eenzame sombere geest. Een spook met een gezicht, een spookachtig gezicht.In zijn gedachten leefden geen grappige mensen. Hij liep naar de oever van de woordenrivier en stak zijn stokje in het golvende water van het alfabet. Hij dacht even dat hij kon toveren, dacht zelfs aan een gedicht met heel veel woorden. Thomas sloeg opnieuw een etmaal over, met de betovering van onschuld in zijn dromenland, dat ergens aan de oevers van een onstuimige rivier, in een bijzonder land achter de heuvels, lag.De nacht was als een stoute jongensdroom over de sombere stad gevallen. De kleuren waren veranderd, de gedachten versmald. Zijn fantasie hadden ze gestolen, om hem alleen te laten in de nacht.Tegen de muren stonden schilderijen, met kleuren zo rood als een paprika die te lang had genoten van de Spaanse zon. Toen eigenlijk alles wat hij dacht poëzie was, omdat hij het niet op hoefde te schrijven, omdat alles wat niet opgeschreven was, een veel dichterlijke kern had, dan het opgeschreven woord. Dat was hem altijd bijgeblevenThomas probeerde in zijn dromen te antwoorden, maar de nachtspoken namen hem mee naar duistere oorden, verder weg van de werkelijkheid dan ooit. Hij had een diepe regelmatige ademhaling. Zijn grijnzende mond stond een beetje open. Hij droomde niet over de heer B. Bloot. Hij droomde ook niet over de nacht, hij had geen dromen over de liefde. Er kwamen weer allerlei herinneringen in zijn dromen, en de belevingswereld daarvan was zo intens, dat het net leek alsof hij weer terug in die tijd leefde. In die tijd tussen de versteende beelden, die hem bleven aanstaren Deze gevoelens bleven dagenlang bij hem, totdat hij besloot zijn vroegere vriendin een brief te schrijven, maar zij bleek slechts te bestaan in zijn dromen, en diegingen altijd na een tijdje voorbij in die droomwereld.

*
© september 2009, mobar

Gewoon weer pet

2009-09-01T06:01:00.000-07:00

Slaap je? Hij droomt over stranden, breed van heimweeEn over de dag dat je opnieuw voor liefde bent herborenDroom je? Hij slaapt in tranen, maar hij wordt wakker.Hij gaat weer fietsen. De overkoepelende vorm van de bomendoen de weg langer lijken. Hij rijdt uren door het bos en maaktzich los van de gedachten dat het leven gemakkelijk moet zijn. De vraagdie nog onbeantwoord blijft heeft een mythologische oorsprong. Indeze taalfilosofie begint de humor. Een particulier oordeel over tweepolaire begrippen. Deze beeldspraak heeft de maan overdag gesignaleerdin het gezelschap van een vraagteken. Het voorjaar heeft enige mooie dagengekend, maar nu de zomer is begonnen volgens de kalender is het weerzoals gewoonlijk in dit regenland gewoon weer pet. Woorden zijn wolkenen drijven boven zijn bed. En in de nacht blijft de maan een spiegel die langzaamvan vorm verandert. En hij blijft fietsen. Is de maan echter niet van koude steen?Er is geen landschap in de zon, geen ladder naar een uitzicht. Hij is een gymnastin de lege ruimte, een fietser zonder horizon. Zijn taal brengt zijn heimwee naar leken,vanaf de eerste woorden symboliseert het zonlicht de liefde. Hij is verliefd op haar,op haar naam, op haar dwaze streken. Hij gaat weer fietsen, parkeert zijn ijzeren paard tegen een boom. Hij zoent haar op haar voorhoofd, en geeft haar zijn pet.

*

© september 2009, mobar

Transmuraal

2009-09-01T05:53:00.000-07:00

Gezellige kleurrijke figuren bevolken de nacht, gezellige nachtvlindersin duisterpracht. Bijzondere creaturen hebben een nieuwe handige voederautomaat.Een automatische nachtmoeder met grote borsten en een uniek gevoel voor humor.Ze brengt de zwervers tot een zwijgen, hoe ze het ook proberen, het wordt nooit meer zoals in de begoocheling van hun jeugd. Het is al laat, de instituten zwijgen.De maan, het hemellichaam met een gouden mond, schijnt met een magerschemerlicht over een oude boerderij. Het leven speelt zich af op een ansichtkaart,een oud vergeeld exemplaar dat hij in zijn handen heeft. Het is een mooie nacht,ook al is dat niet aan het weer af te zien. De wilgen bloeien en ook het fluitenkruidbegint te bloeien. De bloesem van een boom raakt het slootwater, vlakbij het nestvan een meerkoet.De formulieren zijn onbeantwoord zoek geraakt, tussen andere belangrijke papieren,om de hulpbehoefte te argumenteren. Een persoonlijke brief van een dichterligt boven op de stapel van vergeten onzin. De muren geven de richting aan, hun huidabsorbeert het geluid van de buren. Een natuurgebied dat zich ongestoord ontwikkeld wordt steeds rijker aan plantensoorten.Hij heeft zich vergeten te scheren, maar legt zich neer bij de orde van de tandenborstel.De formulieren zijn hem vergeten te waarschuwen, de wekker kan alleen nog maarscheten laten. Zijn lotgenoten zitten in een bewaarde inrichting, maar hij wist, methet oog op de natuur te ontsnappen, en is nu transmuraal, zoals de formulieren wetente beweren voor zover hij ze goed heeft weten te overzien, tijdens een lome weemoed vol achterdocht.Een groot deel van de bossen van Nederland zijn eigenlijk niet meer dan cultuurgebieden, aangeplant ten behoeve van de houtkap, geschikt voor de vervaardiging van papier, en transmurale formulieren.De grote bonte specht is zijn favoriete vogel, een stevige snavel en lange tong,geschikt om insecten achter de schors en in het hout te vangen. De bosuil is een goede tweede, slaapt overdag ergens in een boomkruin op een rustig plekje waar hij zo weinig mogelijk opvalt.De formulierenzenders zijn als lucht. De dampkring of atmosfeer bestaat uit een mengsel van allerlei gassen, die met de verzamelnaam lucht wordt aangeduid.Hij geeft zijn weemoed aan de nachtvlinders, en schrijft hun namen in zwaar bejaarde tijdschriften, die liggen op niet verontrustende tafels.
Hij heeft de cijfers weten te ontcijferen zonder de hulp van een rekenmachine.

*
© september 2009, mobar

Herfstadem maatschappij

2009-08-29T10:46:00.000-07:00

Mijn Wildwolf adem is jouw adem, onze toekomstige dood zit zonder goot, de psychiater zit bij God op schoot, herfstadem op droog brood.Ik lees jouw wonder lijpe lippen, geef de zaden aan de kakel kippen, met alle gekheid op een stokje, geef ik de groene sla graag aan het grijze bokje, bewaar mijn centen, in een wollig sokje, geef ik de korenrozen aan een uitgekozen trotse pauw, leg ik mijn leuter naast die van jou.
Ik sluit de ramen, fluister amen, voor hoe lang zijn wij te samen, het duurt nu, het lijkt wel jaren, jij bent niet meer te bedaren.
Ik, nog een beetje snot verkouden, snij een sneetje brood, blijf van je houden, als je ophoudt nu, met nijdig krassen, wil je met liefde weer eens fris verrassen, ook al moet ik soms wel diep zuchten. Wil met je paren en verkeren, niet naast de pot nog langer piesen, een beetje kuchen en soms niezen.
Jij kunt jouw hart weer bij mij luchten, hoeft nu in pijn, niet meer te vluchten, we zijn nu in de herfstadem maatschappij. Ik ben van jou, jij niet van mij.
Peter Wildwolf. Ademdeskundige.

Noord Holland circa 2003.

© augustus 2009, mobar

Thomas

2009-08-28T14:54:00.000-07:00

Thomas, bekend in zijn omgeving vanwege zijn onbelemmerde fantasie vraagt zich soms wel eens af of jij nog bij je volle verstand bent, en dat knaagt aan hem,aan zijn lijf en aan zijn geweten. Zelfs de wolf in de tuin is bij zijn volle verstandals hij jankt naar de maan, jankt er niemand terug, omdat echte liefde niet bestaat, door zoveel vergeten keren dat jij hem, Thomas, die iedereen kent, bent vergeten. Van het ware leven moet jij nog heel veel leren, daarom ga je hem verlaten en dat knaagt aan hem, zelfs het konijn in de keuken knaagt niet zoveel als jij knaagt in deze ademloze stilte van de avond.Jij knaagt aan het geweten van zijn ziel.
De oorsprong van zijn onbegrepen humor kan ik niet goed beoordelen. Ik heb hem nooit echt leren kennen, hij was als een vreemde schaduw die wilde dansen uitvoerde op het behang van de slaapkamer waarin ik sliep, om niet te verzuipen. In die ontzielde menselijke wanhoop die hij zorgvuldig over mij heen stortte, beetje bij beetje, maar op het laatst helemaal, was ik de laatste druppel, het kleine beetje hoop, totdat de emmer overliep wanneer hij thuiskwam uit de kroeg en ik daar in die luie stoel zat, met het lot nog in mijn hand.Want zijn naam stond weer eens in de krant. De krant van nachten, armoe en duisternis. Hij was beroemd geworden door zijn gefluister. Schrijver van het jaar in 2017.

*
© augustus 2009, mobar

Dwaze droom

2009-08-28T09:14:00.000-07:00

Ik, Thomas, inmiddels beter bekend als een van de personages uit mijn verhalen, had een nare droom. Het was voorjaar, een jaar of wat geleden, en het regende niet, er was geen reden voor een regenjas in dit regenland. Maar wat deed ik daar? Wat moest ik in die supermarkt anders dan boodschappen doen, en waarom was ik naakt en liep ik naar de vruchtensapjes? Waarom riep ik
"Mevrouw U kunt dit goedkoper zelf maken" en
"Dit vlees heeft een nare kleur", tegen wildvreemde mensen.
Gelukkig was het maar een nare droom, en het stemde mij gelukkig dat dromen bedrog waren. Tenminste dat dacht ik, tot drie weken later, toen deze droom werkelijkheid was geworden, en ik, net zoals in het verhaal en eerder de droom, naakt door de supermarkt liep om mensen te waarschuwen tegen verkleurd vlees en veel te dure vruchtensapjes. Gelukkig was er een cameraploeg aanwezig en werd deze gebeurtenis later gebruikt voor een televisiereclame, waar ik, pas maanden later, veel geld voor kreeg. Inmiddels ben ik gelukkig en getrouwd met de vrouw die de camera bediende. Ze heet Belinda, en heeft ook een paar mooie documentaires gemaakt over wilde tijgers.

*
© augustus 2009, mobar

Blauwe avond

2009-08-13T08:28:00.000-07:00

Blauwe avond in stilte
wind blaast drastisch

ademvol warme zuurstof
dooft kaarslicht
keert grauw dezelfde steen
boven echo van ravijn
dieper in onschuld

slechts aangetast

door vermoeden
tijd door wind bewogen
een gat in het geheugen
een blinde wees geworden

waar inwendige schimmels
appeltaart opvreten
en vergeetachtige vingers
trillende voelsprieten
tasten onderbroken

duwen de zenuwen
het hart in strot
die hapert in kwijlen
van God verdwaalde tong
haastig om te likken
droog het lijden
vertaalt droom zich
nachtmerrie als bewijs
noodlottige Tropenjaren
zonder naadloze regenjas
in het gevaarlijke oerbosuit
dag, nacht genomen

bloedend huilen
breekt slanke benen
ondermijnen voetstappen
die het ravijn nooit vermijden

maar in nacht verdwijnen
slechts een onrust
om te kwijnen
een lichtbrug vanleven
schommelt

boven duizend levensvragen

verafschuwde kraaien
gevleugelde zwarte beesten
blazen het hoog gelegen strand
vol verschrikte kreten

onder dwalend lijf vandaan
ontbreken lege huizen
gesloten deuren
beschermen buren
die door sleutelgat
glimlachend gluren
geen vertrouwde geuren
maar boze fantoompijnen
over ieder lied dromen
er nieuwe Haasjes
over verse kaasjes
nachtflesjes aan zijn heupen
kracht van zijn wenen
onder heuplip verdwenen
licht heeft geschenen
het bed is een hangende brug
naar droomverlies van waarheid
slingert een verloren ik aan touwen
wankelen dromen tussen weifelende planeten
door het zonlicht reeds vergeten
de was op te hangen
door droomzoet verlangen

uit het verleden.

Schrijver: mobar

Herzien: augustus 2009

Soep (nieuwe versie )

2009-08-12T16:36:00.000-07:00

*
Er waren verschillende
soorten soepen in de wereld,
voedzame soepen
minder voedzame soep
en rode soepen, bruine soep
en groene soep
en, heldere soep
en waarom jij nu juist mijn
in een heksenketel vervaardigde soep
moest kiezen voor deelname aan
de lekkere en voedzame soepwedstrijd
was mij een raadsel en zal met het voortrazen
van de tijd een raadsel blijven
omdat jij zelf met de receptuur
voor deze soep kwam aandragen
toen ik in de nadagen van mijn jeugd
op een oude fiets ontdekte
dat seks met een heks
zeker de moeite waard kon zijn
kwam je bij me, zag mijn pijn
jij raakte mij in mijn armoede
in de stilte na de heksenkring
van onverhulde sprookjes
had ik niets aan blote schouders
die de wereld nooit tilden
in de atlas van de onderwereld
naar waarachtigheid en een redelijk geweten
kwam jij bij mij, verbrak het zwijgen
je had een vloeibaar geheim, een recept
uit de oudheid, mystieke kruiden
stille wortels en een daadkrachtige bouillon
en je wist de paden in het beukenbos
de bosgeheimen van de oude dichters
je sliep met een doorzichtige man
in een ondoorzichtige droom
en concentreerde jouw geheimen
voor de soep met een component
van inheemse wortels en wilde selderij
en geestverruimende paddenstoelen
je was in niets mijn tegenpool kneedde
de ballen tot proporties, ronde
kneedbare ballen in tegenstelling
tot harde kloten, die in de regering
gewoon waren, ik zag de oorlog
als niet vreedzaam, jij heulde keutels
ruilde zand voor een rul geweten
met de vijand sneed ik de groente
voor een geweer een handjevol gerichte kogels,
je hoefde mij in niets tegen te spreken,
wat ik was vergeten in mijn betoog
kon je terugvinden op de landtong in het telefoonboek
of op de achterkant van een vergeelde ansichtkaart
uit een vergeten verleden
ergens in het huis van de kamer
achter geblindeerde ramen
goed gekleed in grijze kleren
maakte je een buiging voor een lepel
een diepe buiging voor de lepel
die we allen ooit zagen openbarenen
de lepel boog terug voor de soep
die inmiddels stijf stond van verwachtingen
en twijfel over het naderende hoogtepun
tvan de Franstalige juryleden, die zo beleefd
waren, om te proeven van de soep
die ik nooit meer uit mijn herinnering
kon laten verdwijnen, hoe vaak ik het
ook probeerde, het bleef altijd dezelfde soep.

*

© augustus 2009, mobar

Adriaan werkt in de droomwereld

2009-08-11T14:47:00.000-07:00

Verhalen / Fictie / Fictie

Adriaan werkt in de droomwereld

Het licht in de computerkamer, gevoed door
opgeslagen energie van de zon, is niet
de hele nacht op volle sterkte, Adriaan
moet er aan wennen dat het in zijn hart
steeds donkerder wordt. Alfons is een schat,
maar hij kent geen verantwoordelijkheid,
hij is er de man niet naar om de boekenwinkel
in zijn eentje te runnen.
Adriaan werkt in de droomwereld zonder Alfons.
Hij weet ook niet dat Alfons in De stempel
van de liefde leest, over het door Sylvanus geschreven
verhaal, het Cabaret van de ziel. Hij is zich niet
meer bewust van gebeurtenissen buiten de
droomwereld, de hele wereld draait nu
om dat ene internetverhaal, waarin
de wetenschappers Mobar Vorstkasteel
en Jeroen Splinterman tot interessante ontdekkingen
komen, en meer en meer de gedachtewereld
van Hubert Stuipje leren te ontrafelen.
Adriaan doet slechts zijn plicht, en er is
geen andere tijd dan deze tijd, de tijd die hij
moet vervullen om de Utrechtse boekenwinkel
draaiende te houden, alvorens de raven
het uitkopen, en het moederbeeld op het vuur
gooien. Er is nog hoop op ontsnapping
uit de weemoed, maar kijk niet te lang
naar wegvliegende zwarte kraaien, of figuren
zwermende spreeuwen, een weersverandering
kan het hele gemoed doen omslaan
en dan zijn de druiven nog zuurder dan voorheen.

Schrijver: Hubert

Jouw warme ziel

2009-08-11T13:53:00.000-07:00

JIJ / Bewondering / Delen

Zuchtend Landschap

Jouw warme ziel

Dit zijn de eerste notities
van het schrift. Notities die je moest lezen,
gedreven door jouw nieuwsgierigheid
de zaken des levens in het juiste verband te zien.
Jouw vermogen om de diepere oorzaken te begrijpen.
Jouw kunst om onder het oppervlak te kunnen woelen,
het vermogen om te kunnen voelen
wat de schrijver heeft bedoeld.
Het vernuft om te kunnen begrijpen
wat iedere schrijver bedoeld.
Het vermogen om te kunnen reageren
Het karakter zonder vooroordelen,
je hebt het in jouw hoofd, tussen jouw oren.
Het zit allemaal verborgen in dat warme lichaam van je.
En dat is maar goed ook, want anders was je
voor noppes helemaal hier naartoe gekomen.
Je hebt gewoon een warme ziel,
en dat vind ik fijn om te ervaren,
ook al ben ik maar een kabouter
die je hand vasthoudt als je mij leest.

Schrijver: Hubert

Droomverloop

2009-07-28T13:32:00.000-07:00

Ja, nu lachen ze naar elkaar, en zien in elkanders ogen
weer die mooie blik van herkenning. Sylvanus Koudevrede
heeft geantwoord op zijn eigen volkse manier met: “Wat is dat voor gezeik?’
Veter heeft meteen de diepere betekenis begrepen
Ook Sylvanus moet aan Veter toegeven dat hij er ook meerdere malen
in zijn leven achter is gekomen en ze slaan elkaar van blijdschap op de schouders.
Hebben die wijze mannen toch nog iets van de waarheid verteld.
Grappig dat ze dat met zijn tweetjes samen op de bank met
een glas goede whisky aan elkaar kunnen vertellen.
Veter wiebelt even met zijn glas om de whisky goed
langs de ijsblokjes te laten gaan.
Koudevrede voelt zijn aanwezigheid nog heviger,
en ook de onnozelheid daarvan.
Hij is redelijk fier op zijn uiterlijk en hij draagt
een zwarte fluwelen broek en een kleurige oranjebruine blouse
van een stevige kwaliteit linnen.
Hij heeft voor de gelegenheid zijn Pablo Picasso aftershave opgedaan
en dat stelt hem gerust want het is een indringende geur
die zich niet liet afleiden door de zoete geur in de Kerk.
Het leven van Sylvanus hangt soms
aan elkaar van toevalligheden. Jaren geleden won hij met het schrijven
van een verhaal over een Tropisch eiland, een reis naar een Tropisch eiland.
Op dat eiland viel er een kokosnoot op zijn hoofd, waardoor zijn leven drastisch
veranderde.

Vogeltje fladder

2009-07-20T15:14:00.001-07:00

Fladder dan vogeltje
vlieg van hier naar de maan
ik was nooit de minnaar
die leraar of meester
ik was slechts kabouter
en zocht een maagd in jouw taal
maar nu zijn hier de tranen hetzelfde
bitter zuur, verdriet zonder werkelijk afscheid
leef ik tussen afgeschermde muren
mijn handicap maakt mij minder dan ik ben
maar je mag niet bij me bedelen
je moet ver weg gaan, nooit meer terug komen
vrij zijn zonder mij, als vogeltje zonder schroom
je hoeft niet te blozen, of steeds naar me te lachen
ik weet wel dat het leven klote is
en het liefst zonder mij
in een land waar de dichters
lekker vlees verkopen
en niet opzien tegen iemand
die de koningin tutoyeert
wanneer ze nachtelijke slipjes wast
omdat wassen schijn geeft van schoonheid
je hoeft geen volmaakte taal te zijn
of de het en de die in een zij te verliezen
ik sla het woordenboek open bij nul
en begin weer bij het bevriezen
ik leg mijn hart wel op het heksenvuur
omdat ik je weer dreig te verliezen
maar weet wel dat ik net zo eenzaam
ben als jij in momenten van wanhoop
en dat ik me schaam als een schaap
dat ik er nu over schrijf.

Donald Dankzand

Extra korte radio-uitzending

2009-07-20T13:57:00.000-07:00

Ik zou eigenlijk boven dit verhaal ‘rectificatie’ moeten zetten!
Ik heb inmiddels zoveel in de krant gelezen dat direct in mijn nadeel wijst. Er is mij gevraagd een algemeen alles omvattend artikel over geschiedenis van radio de Bonte Kakel Papegaai te schrijven, maar ik werd achterhaald door de tijd, reacties van luisteraars en artikelen in de krant. Zo schijnt een man die weinig aan seks doet net zo gefrustreerd te zijn als iemand die seksverslaafd is, en om het allemaal nog erger te maken, zoiets als een gebroken hart, schijnt echt te bestaan, lieve Luisteraars, zowaar ik in een droom geboren ben, en door de Eeuwigheid verwekt, en mijn ziel in de nacht in een dure Porsche door laat brengen, verklaar ik de wetenschap als enig referentie kader voor de vaak burgerlijke conclusies, die ik tot nu toe placht te plegen door de onzekerheid in mijn bestaan.
Ik meen dat ik inmiddels het recht heb om namens mezelf te spreken, mij niet langer te laten beteugelen door anderen, die het slechter met mij voor hebben, sedert ik carrière bij de Bonte Kakel Papegaai maak, niet alleen als gastspreker, maar ook als regelmatige medepresentator.
Ik masturbeer niet vaker dan noodzakelijk, wissel de linker met de rechterhand af en besteed ook aandacht aan de zweetdruppeltjes achter mijn oren.Mocht ik een vreemd geluid horen in de nacht dan onderbreek ik mijn zelfbeklag en neem betrekking tot de smartlap, een alledaags populair lied, waarin de zanger afscheid neemt van een geliefde, die hem, zoals alle boze volkstongen reeds beweerden, eigenlijk nog nooit goed had begrepen, ook niet toen hij al onschuldig was en zijn toevlucht in de drank zocht.Ik vereenzelvig mij met de hoofdpersoon van dit lied zoals anderen denken Elvis Presley te kennen, door hem genadeloos te imiteren, en daar prijzen mee te winnen, tijdens imitatiewedstrijden.Tenslotte zet ik de radio aan, er is een nieuw programma bij de Bonte Kakel Papegaai, met als werkbare titel:Gezonde twijfel over het burgerintellect,Met een inleiding van professor Veter Weetwinkel, gepokt en gemazeld in de Wetenschap der onnozele onwetendheid.Ik ben geen griep, ik heb de griep.

Met veel genegenheid,
Uw gelegenheidsspreker
Donald Dankzand.

Goedkope taart

2009-07-19T06:17:00.000-07:00

Professor Veter Weetwinkel, bekend van radiostation de Bonte Kakel Papegaai
heeft mij, Peter Wildwolf, gevraagd een column te schrijven.
"Waar moet die column dan over gaan" vroeg ik hem met mijn verlegen achterdocht.
"Dat moet je zelf weten" antwoordde hij droogjes, zonder emoties te tonen, gewoon zakelijk, zoals iedereen
ten tijden van de economische crisis .Ik was al een tijdje actief, als soort van dichter,
in een glazen dorp, met een gekozen burgermeester, voor wat dat voorstelde.
De mensen vonden mijn gedichten mooi, en zeiden:
"Peter Wildwolf, je hebt talent".
Ik wist het eigenlijk niet, het stelde niet veel voor, het was leuk als je geen verveling kende, maar verder, ach ik deed argeloos mijn best, probeerde zo goed mogelijk te schrijven.
Ik had ook al een keer een gedichtje geschreven over de gang naar het keukenkastje.
Dat gedichtje dat had ik uit mijn hart geschreven, en het geheim was dat in het keukenkastje mijn medicijnen lagen, als enig chemisch actiemiddel tegen mijn onvermijdelijke onderlinge aanvallen veroorzaakt door de onverschilligheid van de mensheid in zijn algemeen en mijn argwaan in het bijzonder.
Ik schreef wel eens een column omdat ik wist dat idioterie in een column als normaal beschouwd werd en ik verbleef twee dagen met die column op de droomzolder, tussen de ander normale mensen, die mij graag als normaal wilden beschouwen. Voor mij brak de tijd aan voor een nieuwe column, dus ik was verrukt toen Veter Weetwinkel het mij vroeg.
Ik hield er van om mijn onderwerpen dicht bij huis te zoeken, dus ik dacht eigenlijk onmiddellijk aan goedkope taart, omdat dat zo voor de hand ligt.

Column: Goedkope taart (voor Veter Weetwinkel)

Aan goedkope taart kleven een onnoemelijk aantal voordelen.
Ik durf er hier slechts een paar te noemen. Het eerste voordeel heeft te maken met de fysiek aanwezigheid van de taart. Je kunt er van eten om je smaakpapillen te verwennen, maar je kunt er ook je gezicht in drukken om je vrienden te verwennen. Het voordeel van de goedkope taart als column laat zich raden, het is voor iedereen herkenbaar, en de doelgroep met de meeste tijd komt het vaakste langs. Misschien zijn er lezers die zich toch ondanks alle verwarring afvragen of de taart een ziel heeft. Of de taart er zich van bewust is dat wat met de ene hand is uitgedeeld niet met de andere hand kan worden tegengesproken. Of de taart zich er iets aan gelegen laat of de mond waarin de taart zich bevind niets anders dan de waarheid spreekt, en dat de mond daarin ook zichzelf is, en altijd zichzelf zal blijven. Of dat de taart van mond tot mond gaat, totdat er een nieuwe taart moet worden aangerukt. Dat de taart voor verwarring kan zorgen mag blijken uit de volgende anekdote die ik opving in een filiaal van de Hebt in Amsterdam West.. Ik stond voor de taarten afdeling om een goedkope taart te kopen en mijn oren vingen het volgende gesprekje op. "Is die taart vers gebakken, mevrouw van de Hebt" vroeg een keurige intelligent ogende jongeman, aan de mevrouw van de taarten. "Ja, die taart is vers gebakken , meneer, wij van de Hebt, staan voor kwaliteit". "Hoe kan die taart dan zo goedkoop zijn" vroeg de jongenman."Omdat er veel vraag is naar goedkope taarten" antwoordde de taart.Het verbaasde mij dat de taart kon antwoorden, maar ik vond hierinhet bewijs voor bestaan van de ziel en de taart. En ik besloot toch maar zelf een taart te bakken, naar aanleiding van een recept dat ik op Internet had gevonden. Het werd een erg smakelijke taart. Vermoedelijk veel lekkerder dan de taart van de Hebt, maar dat kan ik niet achterhalen omdat ik die nooit eerder kocht en nooit zal kopen.

Peter Wildwolf. Ervaringsdeskundige.
Circa : 2005, Noord Holland.

© maart 2009, Hubert Stuipje

Wie is meneer Bloot

2009-07-17T16:29:00.000-07:00

Meneer Bloot
wie is dat ook alweer
toch niet die malloot
die de aftocht blaast
keer op keer

of die man daar op het strand
met een kleuter aan zijn hand
verborgen achter een krant
met daarin een nieuw bericht

meneer Bloot in het gesticht
heeft weer heel wat aangericht
had een puist op zijn gezicht
drukte die uit in vele kleuren

was een spetterend gebeuren
de hele groep lag in een deuk
zelfs de leiders vonden het leuk
ook al werd het uren dweilen

geluk is niet altijd te peilen
je moet er soms ook wat aan doen
hoeft niet altijd met fatsoen
het kan ook gewoon heel simpel

ieder vlag heeft ook een wimpel
dat is geheel niet te onthouden
meneer Bloot is wat verkouden
geef hem daarom maar een zakdoek

nee, geen doekje voor het bloeden
het is niet wat wij vermoeden
hij wil zijn neus nu heel graag snuiten
in het gesticht bij zijn kornuiten.

.....

Schrijver: Hubert

Het droomvervolg

2009-07-17T14:41:00.000-07:00

En dit is nou precies de droom
waarin jij steeds aan het dromen bent
het heeft zo moeten zijn
het werkelijke opfrissen is begonnen
met het opschonen van het geheugen
je kijkt niet meer door dat kleine raam
over de zomerheuvels, de glooiende hellingen
met eucalyptusbomen, kurkeiken
olijfbomen, zomervogels, warme vleugels
zinderende hitte, diep geloof in kunnen
je ziet niet meer die heldhaftige zon
die alles droog dreigt te leggen
met onverbiddelijke straling
bruin gebakken dwaling
kokosnoot verandering
zoete zuidvrucht waarachtig
jouw droom is zachtaardig
en er komen vreemde mannen
met goede bedoelingen
eerzame bewegingen
het is heerlijk zo te dromen

alle mensen zijn zacht voelend
en vanuit hun natuur edelmoedig
vanwege de dwaalstand
van hoge populieren
kenmerken van landschap
ze staan verlangend in de rij
om opgefrist te worden
uit het ooit stoffige geheugen
na een uur die als een dag voelt
wordt je zeer uitgerust wakker
je lichaam voelt heel licht
je bent gewoon heel licht.

Schrijver: Hubert

Terug naar Amsterdam

2009-07-17T04:02:00.000-07:00

Hij dronk whisky alsof het bier was, als hij naast zijn zwembad lag. En hij had het geld om de duurste whisky te kopen, voor in de zon op het zwembadterras. Meestal betrof het Schotse whisky, maar hij dronk ook sterke drank uit Ierland en Canada. Er was zelfs een fles uit Australië, en enkele uit de Verenigde Staten op het zwembadterras. De mensen in het dorp, Knotara, waar Arnold in een paar jaar beroemd was geworden, waren verdrietig geweest. Arnold Roodkop had al maanden niet meer geschilderd. Dat had de lokale bevolking tot treuren gestemd. Arnold’s wanhopige liefde voor mevrouw B. Blootlag en zijn voorkeur voor onbereikbare liefdes hadden van hem een schrijver gemaakt. En op een schrijver zat niemand te wachten, die waren er al genoeg in het dorp tussen de coniferen nabij de zee. De meeste boeken stonden ongelezen in kasten, die in de huizen stonden om stof te verzamelen. Niemand las er nog een boek sinds het Internet gemeengoed was geworden. Hij kon schrijven totdat hij een ons woog, maar niemand las zijn boeken. Boeken hadden geen nut meer, en waarom bossen kappen voor boeken? Waarom bomen slopen voor boeken? Een laptop bij het zwembad is geen probleem. En hij was weer terug naar Amsterdam verhuisd omdat het daar veel gezelliger was, en meer ruimte voor een dakterras. Hij was uit het dorp vertrokken met veel misbaar en misplaatste trots, maar hij kon niet anders. De veren in zijn reet waren niet bedoeld om de vuile was buiten te hangen. Arnold Roodkop was ondanks zijn roem, altijd een gewone man van het volk gebleven, maar het was juist het volk wat zich zo van hem had vervreemd. Hij was een bewogen schrijver die er bij voorkeur geen doekjes om wond. Een rationele denker met een voorkeur voor vrouwelijk gevormde ministers met kloten die stijf stonden van de hormonen. Hij hield van regenten met een zachtaardig hart, met een nauwkeurig ritme, en gevoel voor de regelmaat der dingen. Hij wist al op wie hij ging stemmen, en hij hoopte dat zij zich weer kandidaat zou stellen. Na de genoten whisky nuttigde hij een paar vierkante blokjes oude kaas van ongeveer een centimeter bij een centimeter.

Een lange adem

2009-07-16T14:51:00.001-07:00

U had met een
zeer mooie woordkeuze
een treffend en hopelijk
door vele mensen gelezen
anti - oorlogsgedicht geschreven
maar er kwam een storm
van emoties over mij heen
toen ik een dag later las
dat U voor het feest
een bontje had willen dragen
gelukkig was het fictie
wat U schreef met Uw geweten
was niet anders dan wat
Uw hart U had ingegeven
zeiden anderen geruststellend
maar de schrik was groot
omdat ik niet wist
dat het geen fictie was
had ik U niet graag
met een bontje gezien
ook al was ik van plan
om niet naar het feest te gaan
omdat ik thuis bleef en ik
het las in een lange adem
alsof er geen fictie bestond
alsof U werkelijk een bontje
wilde dragen, om naar het feest te gaan
waar ook de anderen zouden komen
liet U mij gewoon mezelf zijn
naar het beeld wat U voor ogen had
zag U mij ook met een bontje
en verder in mijn blootje in een bootje
roeiend met dezelfde riemen
roeispanen van hetzelfde hout
en door een woeste wind gesneden
herfststormen en oerwinters doorleeft
uiteindelijk kwam mijn eigen ik
weer bovendrijven, voornamelijk
naakt en zonder hoofdmuts
of zadelangst, sliep ik mijn wandeling
drijvend tussen dromende nachtmerries
dat hield ik niet lang vol, hopelijk werd de pijn
snel draagbaar, handzamer
gemakkelijker mee te nemen
onder in mijn tas, in de trein, bij de zakdoekjes
zo droef, U had er geen woorden voor
ik onderwierp mij aan Uw zuurstof
het afrijpen van Uw vruchtvlees
het ritme van Uw hartklop
de wereld in Uw notendop en pindarots
dat was heel herkenbaar voor U
met een verlangende ondertoon, smolt ik
als melkchocolade op de tong van een fee
volgde ik de oevers aan de overkant
weerspiegelde U daarna terug in de schuimende rivier
van louter opgeklopte slagroom en aardbeienjam
sloeg het leven op en neer, hoog en laag
onder de rokken van mijn onderbewustzijn
sliepen zwervers in mijn sokken doorheen
de koude nacht, was er geen hoop meer
en liet ik mijn ik voortbestaan, liet ik mezelf
een bestaan voorhouden, zonder zondagen
of dondernachten, blies ik mijn
droom door een seconde van de lijm
die tijdens het gebed achterstevoren bestond.

...

Schrijver: Hubert Stuipje

Winter in het bos 2008

2009-07-13T08:03:00.000-07:00

In 't oude eikenbomenbos, zoeken de prachtige herten, onder de droef bewolkte luchten, naar nog wat ingedroogde vruchten, eikels, noten, alles wat eetbaar is.
Soms speelt het leven zich af in de droomslag van een droom, een dromerige wereld. Er komen nooit levende mensen hier midden in het eikenbomenbos. Het is veilig om rond te struinen, als dier, als prachtig hert.
Op zoek naar voedsel draven de dieren over het hertenpad, verzamelen ze zich om elkaar te warmen met elkanders aanwezigheid in de duistere nacht in het bos.
Deze maanverlichte wereld ademt vrede, zelfs de kabouters wenen niet langer over armoe en honger, ze zijn tevreden met een paddo, een natuurproduct dat nog altijd te vinden is in het eikenbomenbos, waar de winterelfjes kleine lantaarns langs het pad laten schijnen om de winterherten eens goed te bekijken.
Het zijn de herten van het zuchtend landschap ze zijn allemaal op weg naar het Vorstkasteelse Bos, het bos waar vorige maand, de nachtruiter een tijgerin ontmoette en nog net op tijd in het Vorstkasteel kon gaan schuilen om daar Kerstfeest te vieren met de beroemde epiloog Kater Topbaas, die nog behoorlijk pienter voor zijn leeftijd is. De langste vorstperiode sinds 1996, dat worden lange winteravonden met warme groentesoep en stokbrood, een extra trui en een kaarsenkandelaar, met de langer dan verwachtte kaarsen, die minstens 11 uren zullen branden volgens de bijsluiter. Op het hoogste torentje van het Vorstkasteel is een grote kerstboom geplaatst die tot kilometers in de verte is te zien. De winterelfjes zijn zo vriendelijk geweest het allemaal van pretlichtjes te voorzien, dus laat de winter maar beginnen, het is allemaal milieuvriendelijk, want de warmte komt van een windmolen en het eten uit de natuur. Gelukkig zijn er hier geen achterbakse mensen, want die zijn er helaas teveel op de wereld. Mensen die hun positie misbruiken, en mensen de kans ontnemen terug te reageren. De natuur rekent genadeloos af met deze hypocrieten.

Schrijver: Hubert Stuipje

Het cabaret van de ziel

2009-07-13T07:39:00.000-07:00

Hubert Stuipje was behoorlijk
onder de indruk van de brieven
van Jeannette Frissekop.
Maar hij twijfelde nog of
hij ze in het Chinees ging vertalen.
Waarschijnlijk sprak hij de taal
voldoende om het professioneel
te volbrengen, maar hij moest
de tekst eerst nog zelf zien te
verwerken voordat hij daar aan toe
was. Madam Frissekop, had een bepaalde
heldere manier van tot de kern doordringen
die hem aan het twijfelen had gebracht.
En door die twijfel dacht hij voortdurend na.
Misschien wel meer dan nodig was.
Het moest allemaal eerst een plaatsje krijgen.
Alles even laten bezinken alvorens
de internationale pers te woord te staan.
Even rustig zijn elektrische bezemsteel
controleren, een afscheidsbrief schrijven
aan het heksenoverleg en dan weer overgaan
tot de orde van de dag. Het voltooien
van de gedachte aan schoonheid
en het verder uittesten van zijn nieuwe huid.

Schrijver: Hubert Stuipje

De rauwe prins van Pronkenstijn

2009-07-13T07:34:00.000-07:00

Zijn leeftijd naderde nu smeltend sneeuw
en grijze haren verwilderde rond zijn kruin
vol vogelnesten aan de boomtoppen kon je zien
dat de haven verzegeld was, met zijn gelijk
het geluk gestempeld op zijn stembanden
en een traag ritme van de zeepbel, de nasmaak
van een kroeg ergens in het westen waar
hij naast de verkeerde humorist zat

dacht hij aan een brief aan een bijzonder iemand
maar alleen een postzegel was nog welkom
de vlag halfstok, zijn gezicht op misschien
tijdens de Herfst kon je ruiken
hoe het land weer was veranderd
vaak wat ruwer, en zonder gene
soms wat spontaner, en af en toe geniaal
liet hij zich niet van zijn sprookje brengen
en maakte zwanger zijn blonde vriendin
die het niet voor de centjes toestond
maar instemde met het geluk van nog
een tweede kind, dat ook in de kroeg ter wereld
kwam en door het oog van de naald kroop
omdat er een boerin was die een naaicursus had
gevolgd, en met haar gevolg naar de stad
was gekomen om daar te dansen
met de gevatte homo’s uit de stad
die dezelfde vette humor jolig uitsmeerden
zoals sperma over een reeds oud vergeeld behang

was er nog echte liefde in de grote stad
of dachten die nichten nu echt na over waar ze
mee bezig waren, was er niet een kenmerk
wat zich leende voor een waarachtige reclame
zodat hij niet steeds hoefde te gaan paalzitten als
een pauw voor de spiegel die hem de diepte
steeds ontnam, waren de heren van de televisie
niet net zo verliefd op zichzelf, die bodemloze
ironische liflafjes, die zichzelf herhaalden of er
nu iets gebeurde of niets gebeurde, hadden die
mensen ook al iets gemeens over zichzelf
of was hij echt zo verwaand en getogen
met zijn navel, en door yoga ontzenuwd
van een slopend bestaan, hij riep nog
maar een strijdkreet, en liet zijn lichaam verder
smelten als een kaars voor het raam van zijn waan

deze prins getuigde van eenzaamheid, maar zijn
blonde manen beteugelden zelfs het wildste paard
omdat hij zelf niet was te temmen, lieten
de wetenschappers hem uiteindelijk met rust
bestempeld als hopeloos geval, liet hij niet langer
met zich spotten.

...

Schrijver: Hubert Stuipje

Brief aan de droomwereld

2009-07-13T07:21:00.000-07:00

Ik zie nog steeds geen intellectuele
reactie op mijn website.
Terwijl ik mijn hele leven heb opgeofferd
aan de wetenschap en de materie van het verzinnen.
Het klaaglied der overdrijving van narcistische tieners
in mijn lettersoep zag drijven.
Iedereen heeft mij de rug toe gekeerd.
Mijn schilderkunst is niet om te pruimen.
Geen enkele intellectueel
ziet heil in wat ik ooit als broodwinning zag.
Maar mijn dromen zijn nog onaangetast.
De flanken van mijn ziel galopperen nog door de nacht.
En niemand die mij troosten kan, alleen is maar alleen.
Maar nimmer zal ik nog eenzaam zijn.

Ik vind je nog altijd lief en begrijp waarom
je mij nu uittest en ik weet het ook niet.
Ik weet ook niet alles. Maar ik ben zeker
geen schapenkeutel of een man die het
met een knuffel doet. Ik zoek ook altijd
een middenweg in ons wederzijds verlangen
dat weet je, anders was ik gestopt
met reageren.

Schrijver: Hubert Stuipje

Internet onderonsje

2009-07-13T07:04:00.000-07:00

Ik raakte een beetje in de war
van de landelijke politiek.
Een kwestie van moraal denk ik achteraf,
maar toen was ik alleen verontwaardigd.
En toen had hij weer een inzinking
net zoals vroeger, hij maakte in een vlaag
van onbeholpen woede, de minister van indicatie
belachelijk door te roepen dat zij rijp was
voor seks met Osama Bin Laden.
Ik kon dat van mijn kant niet
over mijn kant laten gaan
en het is toen helemaal uit de hand gelopen.
Nadat hij mij een verblijf
op een bekend gevangenkamp
voor onbekende gevangen had toegewenst
heb ik een punt onder
het door het Internet veroorzaakte
onderonsje gezet.

Schrijver: Hubert Stuipje

Sprookje over normale mannen

2009-07-13T07:01:00.000-07:00

En hij gaf ze ook een eigen dagboek.
Het dagboek van de dromen, met ieder een eigen titel
en een zelf verzonnen plek in het grote verhaal.
Florian van Driesteveld was altijd al het rolmodel
voor de tedere en eenvoudige jongensliefde voor elkaar
en de lieve zustertjes van de oorsprong, die op bezemstelen
rondvlogen om in het heelal te vervliegen.
Zijn voornaamste behoefte bestond dan ook
uit een teder dagboek met een hemelse titel.
Omdat jouw zoon als amateur-schrijver redelijk behendig
met het geschreven woord overweg kon verzon hij
voor Florian van Driesteveld
het aan hem gerichte dagboek met de titel:
Toen jij mij de wolken droeg, een dagboek waarin jouw zoon
heeft getracht een dichterlijke vorm samen te laten vallen
met een humoristische inhoud, hetgeen een verwijzing is
naar zijn eigenzinnige humor, die grotendeels aan jou is voorbij gegaan.
Maar nochtans voortleeft in de gewelfde spelonken van het internet,
voor bijzondere lezers, met meer kennis van zaken dan de gemiddelde
navelstaarder of naaimachinepiloot. Maar laten we geen mensen
met elkaar gaan vergelijken. Jouw zoon is van oorsprong een
hunkeraar, en dat is te lezen in zijn geschriften.
Lees zijn woorden gericht aan Florian van Driesteveld
maar eens goed, en dan nog een keer. Misschien dat je na afloop
heel anders over hem bent gaan denken,
en alsnog jouw excuses aanbiedt en zegt: Jij bent pas echt,
de moeite waard. Met jou kan ik door een deur.

Schrijver: Hubert Stuipje

Brief aan de droomwereld

2009-07-13T06:55:00.000-07:00

Ik ben gewoon H.
in het dagelijks leven Hubert Stuipje
dat weet je nu onderhand
helemaal zeker

men kent mij niet
dat is het probleem
ik ben alleen in achterbuurten bekend
onder probleemjongeren
en tussen oude taarten

maar ik ben geen mietje
dat zeker niet
ik heb er al een geslaagde carrière
in de porno-industrie op zitten
als lenige linkshandige acteur

ik was de hoofdrolspeler in de film
"boy and giraffe in aeroplane"
en het liefje van de regisseur
in deze cultfilm over het ware leven.

Schrijver: Hubert Stuipje

Sprookje over schrijvershekserij

2009-07-13T06:34:00.000-07:00

Op de brandstapel met die zelfgenoegzame idioten.
Laat ze mij voortaan met rust laten met hun
doorgeroeste adviezen. Ik ben een levende legende
en heb al veel mensen op het juiste pad
gebracht door mijn invoelende en tastbare
woordenbrij Mijn onzichtbaarheid heeft daar niets
mee te maken, mijn moeder en mijn minnaars
ook niet, daarom besta ik voor een groot deel
uit water, maar dat begrijpen jullie niet met
jullie kunststof hersens, en onderbroekenlol,
maar dat deert mij niet, sla me maar op mijn bek
twintig meter onder de grond. Daar ben ik
te gast in een afvoerputje en tenminste
hartelijk welkom in mijn transformatie tot
regenworm, het spijt mij dat ik jullie
lastig heb gevallen.

..

Schrijver: Hubert Stuipje